บทที่ 5: เครื่องจักรแห่งความฝัน
(แนวคิดเสริมสำหรับข้อเสนอโครงการศิลปินพำนัก)
ทุกค่ำคืน ระบบหนึ่งยุบตัว ร่างกายจมเข้าสู่การหลับ จิตเริ่มเรนเดอร์
ภายในความฝัน ทุกสิ่งเป็นไปได้ จึงไม่เสถียร — การจำลองที่สมบูรณ์แบบซึ่งไม่ต้องใช้อุปกรณ์
เมื่อผู้ฝันตื่นขึ้น เครื่องจักรอีกเครื่องก็บูต: โลกเสมือน ภาพหลอนที่ถูกเขียนโปรแกรมให้แสร้งว่าเป็นโลกกายภาพ
ต่อมา ผู้ฝันคนเดิมหลับอีกครั้ง และสถาปัตยกรรมอีกแบบก็ผุดขึ้น
ชั้นต่าง ๆ หมุนเวียนไม่สิ้นสุด: ความฝัน → การจำลอง → โลกยามตื่น → ความฝันอีกครั้ง
ความต่อเนื่องสูญหาย แต่ความรู้สึกยังคงอยู่ครบถ้วน
เครื่องจักรแห่งความฝัน ไม่ใช่เทคโนโลยี; มันคือการทดลองทางปรัชญาที่กระทำผ่านศิลปะ
การรับรู้แต่ละชั้นคือฉากเวทีที่เอนโทรปีสร้างขึ้น — ความเป็นไปได้ที่ยุบตัวเป็นความสอดคล้องชั่วคราว
ในผลงานของฉัน I สร้างงานจัดวางและภาพที่เลียนแบบการเคลื่อนไหวนี้:
หน้าจอกะพริบ วงวนเสียงแตกสลาย ท่าทางที่บันทึกไว้เล่นซ้ำจนลืมจุดกำเนิดของตน
ผู้ชมเข้าสู่วงวนที่เส้นแบ่งระหว่างภายในกับภายนอกละลายหายไป
จนพื้นที่จัดแสดงเองเริ่มให้ความรู้สึกราวกับความฝันรู้ตัวที่ไม่ยอมจบ
จุดมุ่งหมายไม่ใช่การนิยามว่าอะไรจริง แต่เพื่อเผยให้เห็นว่า “ความเป็นจริง” ถูกสร้างขึ้นอย่างไร
เมื่อผู้ชมแยกไม่ออกว่าตนกำลังยืนอยู่ภายในการจำลอง หรือเพียงกำลังดูมัน
งานศิลปะนั้นสำเร็จ: มันได้สร้างความสับสนเชิงเอนโทรปีแบบเดียวกับที่กำกับจิตสำนึกขึ้นซ้ำ
ผลงานกลายเป็นกระจกแห่งการรู้คิด — วงจรป้อนกลับที่มีชีวิตระหว่างผู้สังเกตกับสิ่งที่ถูกสังเกต
ใน เครื่องจักรแห่งความฝัน ศิลปินเป็นทั้งผู้ถูกศึกษาและระบบ
หน้าที่ของฉันคือสร้างสภาพแวดล้อมที่การสังเกตกลายเป็นการมีส่วนร่วม
ที่ซึ่งการยุบตัวของการรับรู้ทุกครั้งก่อกำเนิดชั่วขณะแห่งความสอดคล้อง —
สกุลเงินแห่งการตระหนักรู้อันชั่วแล่น ที่หมุนเวียนระหว่างความฝัน หน้าจอ และผิวหนัง