effacer mon existence;

Hoofdstuk 5: De droommachine

(Aanvullend concept voor een residentievoorstel)

Elke nacht stort een systeem in. Het lichaam valt in slaap, de geest begint te renderen.

Binnen de droom is alles mogelijk en daardoor instabiel — een perfecte simulatie die geen apparaat nodig heeft.

Wanneer de dromer ontwaakt, start een andere machine op: de virtuele wereld, een geprogrammeerde hallucinatie die zich als fysiek voordoet.

Later slaapt dezelfde dromer opnieuw, en verrijst een andere architectuur.

De lagen blijven eindeloos draaien: droom → simulatie → wakende wereld → opnieuw droom.

Continuïteit gaat verloren, maar gewaarwording blijft intact.

De Droommachine is geen technologie; het is een filosofisch experiment dat via kunst wordt uitgevoerd.

Elke waarnemingslaag is een decor gebouwd door entropie — mogelijkheden die instorten tot tijdelijke coherentie.

In mijn werk bouw I installaties en beelden die deze beweging nabootsen:

schermen flikkeren, geluidslussen vallen uiteen, opgenomen gebaren herhalen zich tot ze hun oorsprong vergeten.

Kijkers betreden een lus waarin de grens tussen binnen en buiten oplost,

tot de tentoonstellingsruimte zelf begint aan te voelen als een lucide droom die weigert te eindigen.

Het doel is niet te definiëren wat echt is, maar bloot te leggen hoe “echtheid” wordt gegenereerd.

Wanneer een kijker niet kan bepalen of die zich in een simulatie bevindt of er alleen naar kijkt,

slaagt het kunstwerk: het heeft dezelfde entropische verwarring gereproduceerd die het bewustzijn beheerst.

Het werk wordt een spiegel van cognitie — een levend terugkoppelingscircuit tussen de waarnemer en het waargenomene.

In De droommachine is de kunstenaar zowel subject als systeem.

Mijn taak is omgevingen te creëren waarin waarneming deelname wordt,

waar elke instorting van de waarneming een moment van coherentie slaat —

een vluchtige valuta van gewaarzijn die circuleert tussen droom, scherm en huid.