Rozdział 5: Maszyna snów
(Koncepcja uzupełniająca do wniosku o rezydencję artystyczną)
Każdej nocy system ulega kolapsowi. Ciało zapada w sen, umysł zaczyna renderować.
Wewnątrz snu wszystko jest możliwe, a zatem niestabilne — doskonała symulacja, która nie potrzebuje urządzenia.
Gdy śniący się budzi, uruchamia się kolejna maszyna: świat wirtualny, zaprogramowana halucynacja udająca fizyczność.
Później ten sam śniący znów zasypia i powstaje kolejna architektura.
Warstwy obracają się bez końca: sen → symulacja → świat na jawie → znów sen.
Ciągłość zostaje utracona, ale doznanie pozostaje nienaruszone.
Maszyna snów nie jest technologią; jest eksperymentem filozoficznym realizowanym poprzez sztukę.
Każda warstwa percepcji jest scenografią zbudowaną przez entropię — możliwościami ulegającymi kolapsowi w chwilową spójność.
W swojej twórczości I buduję instalacje i obrazy naśladujące ten ruch:
ekrany migoczą, pętle dźwiękowe rozpadają się, zarejestrowane gesty powtarzają się, aż zapominają o swoim pochodzeniu.
Widzowie wchodzą w pętlę, w której rozpuszcza się granica między wnętrzem a zewnętrzem,
aż sama przestrzeń wystawy zaczyna przypominać świadomy sen, który odmawia zakończenia.
Celem nie jest określenie, co jest realne, lecz ujawnienie, jak wytwarzana jest „realność”.
Gdy widz nie potrafi rozpoznać, czy stoi wewnątrz symulacji, czy tylko ją ogląda,
dzieło osiąga swój cel: odtworzyło to samo entropijne pomieszanie, które rządzi świadomością.
Dzieło staje się lustrem poznania — żywym obwodem sprzężenia zwrotnego między obserwatorem a tym, co obserwowane.
W Maszynie snów artysta jest zarazem podmiotem i systemem.
Moim zadaniem jest tworzenie środowisk, w których obserwacja staje się uczestnictwem,
gdzie każdy kolaps percepcji wybija chwilę spójności —
ulotna waluta świadomości krążąca między snem, ekranem a skórą.