บทที่ IV

การแทรกพจน์ลงในสมการ

ทุกบท

ไวยากรณ์ตัวดำเนินการเดียวกันถูกใส่ลงในสูตรที่เป็นที่ยอมรับหลายสูตร สิ่งเหล่านี้คือตำแหน่งที่นำไปใช้ มิใช่การยืนยันที่เป็นอิสระต่อกัน

แนวการทดสอบความหนาแน่นของแหล่งกำเนิดในสมการปัวซง

ค่าฐาน:

∇2Φ=4πG(ρb+ρgas+ρhalo).\nabla^2\Phi=4\pi G(\rho_b+\rho_{\rm gas}+\rho_{\rm halo}).

พจน์แหล่งกำเนิดที่มีเฉพาะฮาโลหลังเสริมค่า:

∇2Φ=4πG[ρb+ρgas+ρhalo+f⊥(Kd∗ρhalo−ρhalo)].\nabla^2\Phi=4\pi G\left[\rho_b+\rho_{\rm gas}+\rho_{\rm halo} +f_\perp(K_d*\rho_{\rm halo}-\rho_{\rm halo})\right].

X = rho_halo เท่านั้น BCG ก๊าซ คอนเวอร์เจนซ์รวม และมวลฉายสะสม ไม่ได้ถูกปรับให้เรียบในการนำ B2 ไปใช้ที่ถูกต้อง

แนวการทดสอบคอนเวอร์เจนซ์ของเลนส์โน้มถ่วง

κbase=κb+κgas+κhalo,\kappa_{\rm base}=\kappa_b+\kappa_{\rm gas}+\kappa_{\rm halo},
κaug=κb+κgas+(1−f⊥)κhalo+f⊥(Pd∗κhalo).\kappa_{\rm aug}=\kappa_b+\kappa_{\rm gas} +(1-f_\perp)\kappa_{\rm halo}+f_\perp(P_d*\kappa_{\rm halo}).

ส่วนการวินิจฉัยการถ่ายโอนแผนที่ HFF ใช้แผนที่ของทีมเป้าหมายที่ระบุชื่อเป็น X แล้วเปรียบเทียบกับผลงานสาธารณะของทีมสร้างแบบจำลองอีกสองทีม นั่นคือการทดสอบความสอดคล้องระหว่างผลผลิตของแบบจำลอง ไม่ใช่ฟังก์ชันภาวะน่าจะเป็นของฮาโลทางกายภาพที่แยกองค์ประกอบแล้ว

แนวทาง NFW / โพรไฟล์ฮาโล

ρaug(r)=(1−f⊥)ρNFW(r)+f⊥(Kd∗ρNFW)(r).\rho_{\rm aug}(r)=(1-f_\perp)\rho_{\rm NFW}(r)+f_\perp(K_d*\rho_{\rm NFW})(r).

การทดสอบ SIDM Concerto เปรียบเทียบโพรไฟล์ CDM/NFW ที่เสริมนี้กับแบบอ้างอิงเชิงพารามิเตอร์ที่มีแกนกลาง/SIDM ซึ่งเผยแพร่สาธารณะและจับคู่ให้เทียบเคียงกัน เนื่องจากตัวดำเนินการผ่านต่ำทุกชนิดลบยอดแหลมได้ ทิศทางของผลจึงเอื้อโดยกลไกอยู่แล้ว การใช้ตัวควบคุมที่จับคู่กันจึงจำเป็น

สายการทดสอบ Jeans

ยังคงใช้สมการ Jeans แบบสมมาตรทรงกลมมาตรฐาน:

d(νσr2)dr+2βrνσr2=−νGM(<r)r2.\frac{d(\nu\sigma_r^2)}{dr}+\frac{2\beta}{r}\nu\sigma_r^2 =-\nu\frac{G M(<r)}{r^2}.

ตัวปรับสำหรับดาราจักรแคระทรงรีมีผลเฉพาะต่อความหนาแน่นฮาโล NFW สามมิติ:

dg=ηr1/2,g,ρh,aug=(1−f)ρNFW+f(Kdg∗ρNFW),d_g=\eta r_{1/2,g}, \qquad \rho_{h,\rm aug}=(1-f)\rho_{\rm NFW}+f(K_{d_g}*\rho_{\rm NFW}),
Maug(<r)=M⋆(<r)+4π∫0rρh,aug(r′)r′2dr′.M_{\rm aug}(<r)=M_\star(<r)+4\pi\int_0^r \rho_{h,\rm aug}(r')r'^2dr'.

ไม่มีการเพิ่มแผนที่ค่าคงเหลืออิสระแยกต่างหาก และตัวติดตามดาวฤกษ์/มวลดาวฤกษ์ไม่ได้ผ่านการคอนโวลูชัน การสอบเทียบด้วยชุดพัฒนาเลือก f=0; การวินิจฉัยที่บังคับให้ค่าไม่เป็นศูนย์ให้ผลแย่ลงเล็กน้อยในกาแล็กซีที่กันไว้ทดสอบทั้งสองแห่ง รายละเอียดทั้งหมดอยู่ใน JEANS_DSPH_ADAPTER.md

การรันซ้ำโดยตรงจากแหล่งข้อมูลเชิงรูปนัย

การรันครั้งหลังนำสมการแหล่งกำเนิดความหนาแน่นโดยตรงเดียวกันทุกประการมาใช้กับ Draco และ Ursa Minor ตัวตนของดาราจักรเหล่านั้นถูกเปิดเผยไปแล้วระหว่างการใช้ ต้นแบบภายในที่เลิกใช้ไปแล้ว ดังนั้นผลจึงยังคงเป็นผลหลังการเปิดเผย การรันนี้ใช้

ρ⊥=f(Kd∗ρNFW−ρNFW),M⊥(<r)=4π∫0rρ⊥(r′)r′2dr′,\rho_\perp=f(K_d*\rho_{\rm NFW}-\rho_{\rm NFW}),\qquad M_\perp(<r)=4\pi\int_0^r\rho_\perp(r')r'^2dr',

และใส่ M_perp ลงทางขวามือของสมการ Jeans โดยตรง ไม่มีการใช้การฉายการตอบสนอง นโยบายที่ปลอดภัยสำหรับชุดพัฒนาเลือก f=0 อีกครั้ง; การวินิจฉัยด้วยค่าที่ไม่เป็นศูนย์ซึ่งตรึงไว้ให้ผลรวม delta chi-square = -0.001159399 ขนาดเล็ก (0.005077%) โดยค่าเดลตาของดาราจักรทั้งสอง เป็นลบ นี่คือการวินิจฉัยโดยใส่พจน์แหล่งกำเนิดโดยตรงหลังเปิดดูข้อมูลแล้ว ไม่ใช่หลักฐานใหม่หรือ การปรับปรุงที่มีนัยสำคัญ ดู JEANS_DSPH_FORMAL_SOURCE_CORRECTIVE.md

แนวทดสอบความเร็ววงกลม SPARC

สำหรับดาราจักร SPARC องค์ประกอบส่วนแบรีออนที่ตรึงไว้คือ

Vbar2(R)=Vgas∣Vgas∣+0.5Vdisk∣Vdisk∣+0.7Vbulge∣Vbulge∣.V_{\rm bar}^2(R)=V_{\rm gas}|V_{\rm gas}| +0.5V_{\rm disk}|V_{\rm disk}| +0.7V_{\rm bulge}|V_{\rm bulge}|.

ค่าฐานสำหรับดาราจักรแต่ละแห่งคือ

Vbase2(R)=Vbar2(R)+GMNFW(<R;V200,c)R.V_{\rm base}^2(R)=V_{\rm bar}^2(R) +\frac{G M_{\rm NFW}(<R;V_{200},c)}{R}.

ตัวเชื่อมสมการที่ใช้ร่วมกันผูกสเกลเคอร์เนล 3 มิติเข้ากับความยาวสเกล ของจานที่วัดได้:

dg=ηRdisk,g,ρaug,g=(1−f)ρNFW,g+f(Kdg∗ρNFW,g),d_g=\eta R_{{\rm disk},g}, \qquad \rho_{{\rm aug},g}=(1-f)\rho_{{\rm NFW},g} +f(K_{d_g}*\rho_{{\rm NFW},g}),
Vaug2(R)=Vbar2(R)+GMaug(<R)R.V_{\rm aug}^2(R)=V_{\rm bar}^2(R)+\frac{G M_{\rm aug}(<R)}{R}.

นโยบายร่วมที่เลือกในช่วงพัฒนาคือ f = 1.0, eta = 0.125 โดยตรึงไว้ ก่อนประเมินชุดกันไว้ทดสอบ มันกระทำต่อความหนาแน่น 3 มิติของฮาโลเท่านั้น ดาราจักรแต่ละแห่งยังคง ได้รับการฟิตพารามิเตอร์รบกวน NFW ของแบบฐานเป็นของตนเอง ดังนั้นแนวทางนี้จึงทดสอบการถ่ายโอน ตัวปรับร่วม แทนการทำนายตั้งแต่ต้นจนจบอย่างบริสุทธิ์

แนวทางทดลองสมดุลอุทกสถิต X-COP

สมการอุทกสถิตมาตรฐานที่ใช้ความดันอิเล็กตรอนยังคงไว้:

dPedr=−μmpne(r)GMtotal(<r)r2.\frac{dP_e}{dr} = -\mu m_p n_e(r)\frac{G M_{\rm total}(<r)}{r^2}.

มวล NFW ภายใต้สมดุลอุทกสถิตของ X-COP ที่เผยแพร่แล้ว คือมวลรวมที่ก่อแรงโน้มถ่วง ของแบบฐาน องค์ประกอบฮาโลมืดถูกสร้างกลับขึ้นเป็น

ρdm=ρNFW,total−ρgas−ρ⋆,\rho_{\rm dm} = \rho_{\rm NFW,total}-\rho_{\rm gas}-\rho_\star,

และมีเพียงองค์ประกอบนั้นที่ได้รับการกระจายใหม่ในสามมิติ:

ρdm,aug=(1−f)ρdm+f(Kd∗ρdm).\rho_{\rm dm,aug} =(1-f)\rho_{\rm dm}+f(K_d*\rho_{\rm dm}).

มวลที่เสริมแล้วซึ่งใช้ทางขวามือของสมการสมดุลอุทกสถิตที่คงเดิมคือ

Maug(<r)=MNFW,total(<r)+f[M[Kd∗ρdm](<r)−M[ρdm](<r)].M_{\rm aug}(<r) = M_{\rm NFW,total}(<r) +f\left[M[K_d*\rho_{\rm dm}](<r)-M[\rho_{\rm dm}](<r)\right].

ไม่มีการใช้ตัวแทนแคปปาที่ฉายแล้ว การทำให้โพรไฟล์รวมเรียบ หรือการแปลง ในปริภูมิการตอบสนอง นโยบายร่วมที่คัดเลือกจากชุดพัฒนาคือ f=1.0, d=0.01 R500 โดยตรึงไว้ก่อนประเมินกระจุกกาแล็กซีทั้งสาม แห่งที่กันไว้ทดสอบ ในที่นี้ f=1.0 คือจุดปลายของการแทนที่ด้วยโพรไฟล์ที่ทำให้เรียบทั้งชุดของ ตระกูลตัวดำเนินการที่ประกาศไว้ มิใช่ส่วนผสมบางส่วน f=0.30 แบบเดิม ดู XCOP_HYDROSTATIC_DIRECT_FORMAL.md

โครงการ C แนวการทดสอบ Friedmann/ของไหลพื้นหลัง — พจน์ที่ต่างออกไป

H2(z)=H02[Ωm(1+z)3+Ω⊥(1+z)q+1−Ωm−Ω⊥].H^2(z)=H_0^2\left[\Omega_m(1+z)^3+\Omega_\perp(1+z)^q +1-\Omega_m-\Omega_\perp\right].

สิ่งนี้แทน rho_perp(a) = rho_perp,0 a^-q โดยมี w_perp = -1 + q/3 มันไม่ใช่ตัวดำเนินการกระจายตัวใหม่ของกระจุกกาแล็กซี และรายงานแยกต่างหาก การทดสอบเบื้องต้น H(z) ที่จัดเก็บไว้แทบไม่พบการปรับปรุงค่าไคสแควร์ และให้ค่าเกณฑ์สารสนเทศที่แย่ลง

สมการ Einstein — เฉพาะภาชนะ/การออกแบบ

Gμν+Λgμν=8πG(Tμνknown+Tμν⊥,eff).G_{\mu\nu}+\Lambda g_{\mu\nu}=8\pi G\left(T^{\rm known}_{\mu\nu}+T^{\perp,\rm eff}_{\mu\nu}\right).

การนำไปใช้แบบโคเวเรียนต์ที่ถูกต้องต้องอนุรักษ์เทนเซอร์ความเค้น–พลังงานรวม และลดรูปเป็นตัวดำเนินการสนามอ่อนที่ตรึงไว้ คลังรหัสนี้มิได้อ้างว่าได้สร้างหรือทวนสอบ T_perp_eff แบบโคเวเรียนต์ที่สมบูรณ์แล้ว สมการไอน์สไตน์ยังคงเป็นกรอบรองรับเชิงรูปนัย/แนวทางการออกแบบ