ΚΕΦΑΛΑΙΟ IV

Ενθέσεις στις εξισώσεις

Όλα τα κεφάλαια

Η ίδια γραμματική τελεστών τοποθετήθηκε σε αρκετούς καθιερωμένους τύπους. Πρόκειται για σημεία υλοποίησης, όχι για ανεξάρτητες επιβεβαιώσεις.

Σκέλος πυκνότητας πηγής Poisson

Γραμμή βάσης:

∇2Φ=4πG(ρb+ρgas+ρhalo).\nabla^2\Phi=4\pi G(\rho_b+\rho_{\rm gas}+\rho_{\rm halo}).

Επαυξημένη πηγή αποκλειστικά της άλω:

∇2Φ=4πG[ρb+ρgas+ρhalo+f⊥(Kd∗ρhalo−ρhalo)].\nabla^2\Phi=4\pi G\left[\rho_b+\rho_{\rm gas}+\rho_{\rm halo} +f_\perp(K_d*\rho_{\rm halo}-\rho_{\rm halo})\right].

Μόνο X = rho_halo. Το BCG, το αέριο, η συνολική σύγκλιση και η αθροιστική προβαλλόμενη μάζα δεν εξομαλύνονται στην έγκυρη υλοποίηση B2.

Κλάδος σύγκλισης βαρυτικού φακού

κbase=κb+κgas+κhalo,\kappa_{\rm base}=\kappa_b+\kappa_{\rm gas}+\kappa_{\rm halo},
κaug=κb+κgas+(1−f⊥)κhalo+f⊥(Pd∗κhalo).\kappa_{\rm aug}=\kappa_b+\kappa_{\rm gas} +(1-f_\perp)\kappa_{\rm halo}+f_\perp(P_d*\kappa_{\rm halo}).

Αντίθετα, ο διαγνωστικός έλεγχος μεταφοράς χαρτών HFF χρησιμοποίησε ως X έναν κατονομασμένο χάρτη της ομάδας στόχου και τον συνέκρινε με δύο άλλα δημόσια προϊόντα ομάδων μοντελοποίησης· πρόκειται για έλεγχο συνέπειας μεταξύ προϊόντων μοντέλων, όχι για αποσυντεθειμένη πιθανοφάνεια φυσικής άλω.

Κλάδος NFW / προφίλ άλω

ρaug(r)=(1−f⊥)ρNFW(r)+f⊥(Kd∗ρNFW)(r).\rho_{\rm aug}(r)=(1-f_\perp)\rho_{\rm NFW}(r)+f_\perp(K_d*\rho_{\rm NFW})(r).

Οι εκτελέσεις SIDM Concerto συγκρίνουν αυτό το επαυξημένο προφίλ CDM/NFW με μια αντιστοιχισμένη δημόσια παραμετρική αναφορά με πυρήνα/SIDM. Εφόσον κάθε χαμηλοπερατός τελεστής αφαιρεί την κεντρική αιχμή, η κατεύθυνση είναι μηχανικά ευνοϊκή· οι αντιστοιχισμένοι έλεγχοι είναι απαραίτητοι.

Κλάδος Jeans

Διατηρείται η συνήθης σφαιρική εξίσωση Jeans:

d(νσr2)dr+2βrνσr2=−νGM(<r)r2.\frac{d(\nu\sigma_r^2)}{dr}+\frac{2\beta}{r}\nu\sigma_r^2 =-\nu\frac{G M(<r)}{r^2}.

Ο προσαρμογέας για τους νάνους σφαιροειδείς γαλαξίες δρα μόνο στην τρισδιάστατη πυκνότητα της άλω NFW:

dg=ηr1/2,g,ρh,aug=(1−f)ρNFW+f(Kdg∗ρNFW),d_g=\eta r_{1/2,g}, \qquad \rho_{h,\rm aug}=(1-f)\rho_{\rm NFW}+f(K_{d_g}*\rho_{\rm NFW}),
Maug(<r)=M⋆(<r)+4π∫0rρh,aug(r′)r′2dr′.M_{\rm aug}(<r)=M_\star(<r)+4\pi\int_0^r \rho_{h,\rm aug}(r')r'^2dr'.

Δεν προστίθεται χωριστός ελεύθερος χάρτης υπολοίπων και ο αστρικός ιχνηθέτης/η αστρική μάζα δεν υποβάλλεται σε συνέλιξη. Η βαθμονόμηση στο σύνολο ανάπτυξης επέλεξε f=0· ο διαγνωστικός έλεγχος με εξαναγκασμένη μη μηδενική τιμή ήταν ελαφρώς δυσμενής και στους δύο γαλαξίες του συνόλου ελέγχου. Πλήρεις λεπτομέρειες βρίσκονται στο JEANS_DSPH_ADAPTER.md.

Επανεκτέλεση με άμεση τυπική πηγή

Μια μεταγενέστερη εκτέλεση εφάρμοσε ακριβώς την ίδια άμεση εξίσωση πηγής πυκνότητας στους Draco και Ursa Minor. Οι ταυτότητες αυτών των γαλαξιών είχαν ήδη εκτεθεί κατά τη διάρκεια ενός εσωτερικού πρωτοτύπου που αντικαταστάθηκε, επομένως το αποτέλεσμα παραμένει αποτέλεσμα μετά την έκθεση. Χρησιμοποίησε

ρ⊥=f(Kd∗ρNFW−ρNFW),M⊥(<r)=4π∫0rρ⊥(r′)r′2dr′,\rho_\perp=f(K_d*\rho_{\rm NFW}-\rho_{\rm NFW}),\qquad M_\perp(<r)=4\pi\int_0^r\rho_\perp(r')r'^2dr',

και εισήγαγε το M_perp απευθείας στο δεξί μέλος της εξίσωσης Jeans. Δεν χρησιμοποιήθηκε προβολή απόκρισης. Η πολιτική που είναι ασφαλής για την ανάπτυξη επέλεξε ξανά το f=0· το παγιωμένο μη μηδενικό διαγνωστικό παρήγαγε ένα μικρό συνολικό delta chi-square = -0.001159399 (0.005077%), με αρνητικές και τις δύο διαφορές των γαλαξιών. Πρόκειται για διαγνωστικό άμεσης πηγής μετά την έκθεση στα δεδομένα, όχι για νέα απόδειξη ή ουσιαστική βελτίωση. Βλ. JEANS_DSPH_FORMAL_SOURCE_CORRECTIVE.md.

Διαδρομή κυκλικής ταχύτητας SPARC

Για έναν γαλαξία SPARC, η σταθερή βαρυονική συνεισφορά είναι

Vbar2(R)=Vgas∣Vgas∣+0.5Vdisk∣Vdisk∣+0.7Vbulge∣Vbulge∣.V_{\rm bar}^2(R)=V_{\rm gas}|V_{\rm gas}| +0.5V_{\rm disk}|V_{\rm disk}| +0.7V_{\rm bulge}|V_{\rm bulge}|.

Το μοντέλο αναφοράς ανά γαλαξία είναι

Vbase2(R)=Vbar2(R)+GMNFW(<R;V200,c)R.V_{\rm base}^2(R)=V_{\rm bar}^2(R) +\frac{G M_{\rm NFW}(<R;V_{200},c)}{R}.

Ο κοινός προσαρμογέας εξίσωσης συνδέει την κλίμακα του 3D-πυρήνα με το μετρημένο μήκος κλίμακας του δίσκου:

dg=ηRdisk,g,ρaug,g=(1−f)ρNFW,g+f(Kdg∗ρNFW,g),d_g=\eta R_{{\rm disk},g}, \qquad \rho_{{\rm aug},g}=(1-f)\rho_{{\rm NFW},g} +f(K_{d_g}*\rho_{{\rm NFW},g}),
Vaug2(R)=Vbar2(R)+GMaug(<R)R.V_{\rm aug}^2(R)=V_{\rm bar}^2(R)+\frac{G M_{\rm aug}(<R)}{R}.

Η κοινή πολιτική που επιλέχθηκε κατά την ανάπτυξη ήταν f = 1.0, eta = 0.125, και παγιώθηκε πριν από την αξιολόγηση στο δείγμα ελέγχου εκτός ανάπτυξης. Δρα στην 3διάστατη πυκνότητα μόνο της άλω. Κάθε γαλαξίας εξακολουθεί να λαμβάνει τη δική του προσαρμογή αναφοράς NFW με παραμέτρους όχλησης, οπότε αυτή η διαδρομή ελέγχει τη μεταφορά του κοινού προσαρμογέα και όχι μια αμιγή πρόβλεψη από άκρο σε άκρο.

Διαδρομή υδροστατικής ισορροπίας X-COP

Η καθιερωμένη υδροστατική εξίσωση της πίεσης των ηλεκτρονίων διατηρείται:

dPedr=−μmpne(r)GMtotal(<r)r2.\frac{dP_e}{dr} = -\mu m_p n_e(r)\frac{G M_{\rm total}(<r)}{r^2}.

Η δημοσιευμένη υδροστατική μάζα NFW του X-COP αποτελεί τη συνολική βαρυτικά ενεργό μάζα αναφοράς. Η συνιστώσα της σκοτεινής άλω ανακατασκευάζεται ως

ρdm=ρNFW,total−ρgas−ρ⋆,\rho_{\rm dm} = \rho_{\rm NFW,total}-\rho_{\rm gas}-\rho_\star,

και μόνο αυτή η συνιστώσα υφίσταται την τρισδιάστατη ανακατανομή:

ρdm,aug=(1−f)ρdm+f(Kd∗ρdm).\rho_{\rm dm,aug} =(1-f)\rho_{\rm dm}+f(K_d*\rho_{\rm dm}).

Η επαυξημένη μάζα που χρησιμοποιείται στο αμετάβλητο δεξί μέλος της υδροστατικής εξίσωσης είναι

Maug(<r)=MNFW,total(<r)+f[M[Kd∗ρdm](<r)−M[ρdm](<r)].M_{\rm aug}(<r) = M_{\rm NFW,total}(<r) +f\left[M[K_d*\rho_{\rm dm}](<r)-M[\rho_{\rm dm}](<r)\right].

Δεν χρησιμοποιείται υποκατάστατο προβεβλημένου κάππα, εξομάλυνση συνολικού προφίλ ή μετασχηματισμός στον χώρο απόκρισης. Η κοινή πολιτική που επιλέχθηκε κατά την ανάπτυξη ήταν f=1.0, d=0.01 R500 και παγιώθηκε πριν από την αξιολόγηση των τριών ταυτοτήτων σμηνών του ανεξάρτητου συνόλου ελέγχου. Εδώ το f=1.0 είναι το τελικό σημείο αντικατάστασης με το πλήρως εξομαλυμένο προφίλ της δηλωμένης οικογένειας τελεστών, όχι το παλαιότερο μερικό μείγμα f=0.30. Βλ. XCOP_HYDROSTATIC_DIRECT_FORMAL.md.

Πρόγραμμα C Διαδρομή Friedmann/ρευστού υποβάθρου — ένας διαφορετικός όρος

H2(z)=H02[Ωm(1+z)3+Ω⊥(1+z)q+1−Ωm−Ω⊥].H^2(z)=H_0^2\left[\Omega_m(1+z)^3+\Omega_\perp(1+z)^q +1-\Omega_m-\Omega_\perp\right].

Αυτό αναπαριστά το rho_perp(a) = rho_perp,0 a^-q, με w_perp = -1 + q/3. Δεν είναι ο τελεστής ανακατανομής των σμηνών και αναφέρεται χωριστά. Ο αποθηκευμένος προκαταρκτικός έλεγχος H(z) δεν βρήκε ουσιαστικά καμία βελτίωση στο χι-τετράγωνο και έδωσε χειρότερα πληροφοριακά κριτήρια.

Εξίσωση Einstein — μόνο περιέκτης/σχεδιασμός

Gμν+Λgμν=8πG(Tμνknown+Tμν⊥,eff).G_{\mu\nu}+\Lambda g_{\mu\nu}=8\pi G\left(T^{\rm known}_{\mu\nu}+T^{\perp,\rm eff}_{\mu\nu}\right).

Μια έγκυρη συναλλοίωτη υλοποίηση πρέπει να διατηρεί τη συνολική ενέργεια-ορμή και να ανάγεται στον παγιωμένο τελεστή ασθενούς πεδίου. Αυτό το αποθετήριο δεν ισχυρίζεται ότι υλοποιήθηκε ή επικυρώθηκε ένα πλήρες συναλλοίωτο T_perp_eff. Η εξίσωση Einstein παραμένει ένα τυπικό περίβλημα/κατεύθυνση σχεδιασμού.