HOOFDSTUK IV

Invoegingen in vergelijkingen

Alle hoofdstukken

Dezelfde operatorgrammatica werd in verschillende gevestigde formules geplaatst. Dit zijn implementatielocaties, geen onafhankelijke bevestigingen.

Poisson-brondichtheidstraject

Referentie:

∇2Φ=4πG(ρb+ρgas+ρhalo).\nabla^2\Phi=4\pi G(\rho_b+\rho_{\rm gas}+\rho_{\rm halo}).

Uitgebreide bron met uitsluitend de halo:

∇2Φ=4πG[ρb+ρgas+ρhalo+f⊥(Kd∗ρhalo−ρhalo)].\nabla^2\Phi=4\pi G\left[\rho_b+\rho_{\rm gas}+\rho_{\rm halo} +f_\perp(K_d*\rho_{\rm halo}-\rho_{\rm halo})\right].

uitsluitend X = rho_halo. BCG, gas, totale convergentie en cumulatieve geprojecteerde massa worden in de geldige B2-implementatie niet afgevlakt.

Onderzoeksspoor voor lensconvergentie

κbase=κb+κgas+κhalo,\kappa_{\rm base}=\kappa_b+\kappa_{\rm gas}+\kappa_{\rm halo},
κaug=κb+κgas+(1−f⊥)κhalo+f⊥(Pd∗κhalo).\kappa_{\rm aug}=\kappa_b+\kappa_{\rm gas} +(1-f_\perp)\kappa_{\rm halo}+f_\perp(P_d*\kappa_{\rm halo}).

De HFF-diagnostiek voor kaartoverdracht gebruikte daarentegen een benoemde kaart van het doelteam als X en vergeleek die met twee andere openbare producten van modelteams; dat is een consistentietoets van modelproducten, geen ontlede fysische halo-likelihood.

NFW / haloprofieltraject

ρaug(r)=(1−f⊥)ρNFW(r)+f⊥(Kd∗ρNFW)(r).\rho_{\rm aug}(r)=(1-f_\perp)\rho_{\rm NFW}(r)+f_\perp(K_d*\rho_{\rm NFW})(r).

De SIDM Concerto-runs vergelijken dit uitgebreide CDM/NFW-profiel met een overeenkomstige publieke parametrische referentie met kern/SIDM. Omdat elke laagdoorlaatoperator een cusp verwijdert, is de richting mechanisch gunstig; overeenkomstige controles zijn essentieel.

Jeans-traject

De standaard sferische Jeans-vergelijking blijft behouden:

d(νσr2)dr+2βrνσr2=−νGM(<r)r2.\frac{d(\nu\sigma_r^2)}{dr}+\frac{2\beta}{r}\nu\sigma_r^2 =-\nu\frac{G M(<r)}{r^2}.

De adapter voor sferoïdale dwergstelsels werkt uitsluitend op de driedimensionale NFW-halodichtheid:

dg=ηr1/2,g,ρh,aug=(1−f)ρNFW+f(Kdg∗ρNFW),d_g=\eta r_{1/2,g}, \qquad \rho_{h,\rm aug}=(1-f)\rho_{\rm NFW}+f(K_{d_g}*\rho_{\rm NFW}),
Maug(<r)=M⋆(<r)+4π∫0rρh,aug(r′)r′2dr′.M_{\rm aug}(<r)=M_\star(<r)+4\pi\int_0^r \rho_{h,\rm aug}(r')r'^2dr'.

Er wordt geen afzonderlijke vrije residukaart toegevoegd en de stellaire tracer/massa wordt niet geconvolueerd. De kalibratie op de ontwikkelingsgegevens selecteerde f=0; de geforceerde diagnostiek met een niet-nulwaarde pakte licht ongunstig uit voor beide apart gehouden toetssterrenstelsels. Alle details staan in JEANS_DSPH_ADAPTER.md.

Directe heruitvoering met formele bronnen

Een latere uitvoering paste exact dezelfde directe dichtheidsbronvergelijking toe op Draco en Ursa Minor. De identiteit van die sterrenstelsels was al blootgesteld tijdens een inmiddels vervangen intern prototype, dus het resultaat blijft een resultaat na blootstelling. Deze uitvoering gebruikte

ρ⊥=f(Kd∗ρNFW−ρNFW),M⊥(<r)=4π∫0rρ⊥(r′)r′2dr′,\rho_\perp=f(K_d*\rho_{\rm NFW}-\rho_{\rm NFW}),\qquad M_\perp(<r)=4\pi\int_0^r\rho_\perp(r')r'^2dr',

en voegde M_perp rechtstreeks toe aan het rechterlid van de Jeans-vergelijking. Er werd geen responsprojectie gebruikt. Het voor ontwikkeling veilige beleid selecteerde opnieuw f=0; de vastgezette diagnostische test met een niet-nulwaarde leverde een kleine totale delta chi-square = -0.001159399 (0.005077%) op, waarbij de delta's van beide sterrenstelsels negatief waren. Dit is een diagnostische test met de rechtstreekse bron na blootstelling, geen nieuw bewijs of substantiële verbetering. Zie JEANS_DSPH_FORMAL_SOURCE_CORRECTIVE.md.

SPARC-onderzoekslijn voor cirkelsnelheid

Voor een SPARC-sterrenstelsel is de vaste baryonische bijdrage

Vbar2(R)=Vgas∣Vgas∣+0.5Vdisk∣Vdisk∣+0.7Vbulge∣Vbulge∣.V_{\rm bar}^2(R)=V_{\rm gas}|V_{\rm gas}| +0.5V_{\rm disk}|V_{\rm disk}| +0.7V_{\rm bulge}|V_{\rm bulge}|.

De uitgangswaarde per sterrenstelsel is

Vbase2(R)=Vbar2(R)+GMNFW(<R;V200,c)R.V_{\rm base}^2(R)=V_{\rm bar}^2(R) +\frac{G M_{\rm NFW}(<R;V_{200},c)}{R}.

De gedeelde vergelijkingsadapter koppelt de schaal van de 3D-kernel aan de gemeten schaallengte van de schijf:

dg=ηRdisk,g,ρaug,g=(1−f)ρNFW,g+f(Kdg∗ρNFW,g),d_g=\eta R_{{\rm disk},g}, \qquad \rho_{{\rm aug},g}=(1-f)\rho_{{\rm NFW},g} +f(K_{d_g}*\rho_{{\rm NFW},g}),
Vaug2(R)=Vbar2(R)+GMaug(<R)R.V_{\rm aug}^2(R)=V_{\rm bar}^2(R)+\frac{G M_{\rm aug}(<R)}{R}.

Het tijdens de ontwikkeling geselecteerde gedeelde beleid was f = 1.0, eta = 0.125, vastgezet vóór evaluatie op achtergehouden gegevens. Het werkt uitsluitend op de 3D-dichtheid van de halo. Elk sterrenstelsel krijgt nog steeds een eigen NFW-basisaanpassing voor de nuisanceparameters, zodat dit traject de overdracht van de gedeelde adapter toetst, eerder dan zuivere voorspelling van begin tot eind.

X-COP-traject voor hydrostatisch evenwicht

De canonieke hydrostatische vergelijking op basis van elektronendruk blijft behouden:

dPedr=−μmpne(r)GMtotal(<r)r2.\frac{dP_e}{dr} = -\mu m_p n_e(r)\frac{G M_{\rm total}(<r)}{r^2}.

De gepubliceerde hydrostatische NFW-massa van X-COP is de totale graviterende massa in het basismodel. De donkere-halocomponent wordt gereconstrueerd als

ρdm=ρNFW,total−ρgas−ρ⋆,\rho_{\rm dm} = \rho_{\rm NFW,total}-\rho_{\rm gas}-\rho_\star,

en alleen die component ondergaat de driedimensionale herverdeling:

ρdm,aug=(1−f)ρdm+f(Kd∗ρdm).\rho_{\rm dm,aug} =(1-f)\rho_{\rm dm}+f(K_d*\rho_{\rm dm}).

De aangevulde massa die aan de ongewijzigde hydrostatische rechterkant wordt gebruikt, is

Maug(<r)=MNFW,total(<r)+f[M[Kd∗ρdm](<r)−M[ρdm](<r)].M_{\rm aug}(<r) = M_{\rm NFW,total}(<r) +f\left[M[K_d*\rho_{\rm dm}](<r)-M[\rho_{\rm dm}](<r)\right].

Er wordt geen geprojecteerde-kappa-proxy, afvlakking van het totale profiel of transformatie in de responsruimte gebruikt. De tijdens de ontwikkeling geselecteerde gedeelde beslisregel was f=1.0, d=0.01 R500, vastgelegd vóór de beoordeling van de drie apart gehouden clusteridentiteiten. Hier is f=1.0 het eindpunt waarbij het volledig afgevlakte profiel het oorspronkelijke vervangt binnen de opgegeven operatorfamilie, niet het oude gedeeltelijke f=0.30-mengsel. Zie XCOP_HYDROSTATIC_DIRECT_FORMAL.md.

Programma C Friedmann-/achtergrondvloeistoftraject — een andere term

H2(z)=H02[Ωm(1+z)3+Ω⊥(1+z)q+1−Ωm−Ω⊥].H^2(z)=H_0^2\left[\Omega_m(1+z)^3+\Omega_\perp(1+z)^q +1-\Omega_m-\Omega_\perp\right].

Dit stelt rho_perp(a) = rho_perp,0 a^-q voor, met w_perp = -1 + q/3. Het is niet de herverdelingsoperator voor clusters en wordt afzonderlijk gerapporteerd. De opgeslagen H(z)-rooktest vond vrijwel geen winst in chi-kwadraat en slechtere informatiecriteria.

Einsteinvergelijking — uitsluitend omhulling/ontwerp

Gμν+Λgμν=8πG(Tμνknown+Tμν⊥,eff).G_{\mu\nu}+\Lambda g_{\mu\nu}=8\pi G\left(T^{\rm known}_{\mu\nu}+T^{\perp,\rm eff}_{\mu\nu}\right).

Een geldige covariante implementatie moet de totale energie-impuls behouden en reduceren tot de vastgelegde zwakveldoperator. Deze repository stelt niet dat een volledige covariante T_perp_eff is geïmplementeerd of gevalideerd. De Einsteinvergelijking blijft een formeel kader/ontwerptraject.