ROZDZIAŁ IV

Wstawienia do równań

Wszystkie rozdziały

Tę samą gramatykę operatorów umieszczono w kilku uznanych wzorach. To miejsca implementacji, nie niezależne potwierdzenia.

Ścieżka gęstości źródłowej równania Poissona

Model bazowy:

∇2Φ=4πG(ρb+ρgas+ρhalo).\nabla^2\Phi=4\pi G(\rho_b+\rho_{\rm gas}+\rho_{\rm halo}).

Rozszerzone źródło obejmujące wyłącznie halo:

∇2Φ=4πG[ρb+ρgas+ρhalo+f⊥(Kd∗ρhalo−ρhalo)].\nabla^2\Phi=4\pi G\left[\rho_b+\rho_{\rm gas}+\rho_{\rm halo} +f_\perp(K_d*\rho_{\rm halo}-\rho_{\rm halo})\right].

Tylko X = rho_halo. BCG, gaz, całkowita konwergencja i skumulowana masa rzutowana nie są wygładzane w poprawnej implementacji B2.

Ścieżka konwergencji soczewkowania

κbase=κb+κgas+κhalo,\kappa_{\rm base}=\kappa_b+\kappa_{\rm gas}+\kappa_{\rm halo},
κaug=κb+κgas+(1−f⊥)κhalo+f⊥(Pd∗κhalo).\kappa_{\rm aug}=\kappa_b+\kappa_{\rm gas} +(1-f_\perp)\kappa_{\rm halo}+f_\perp(P_d*\kappa_{\rm halo}).

Diagnostyka transferu map HFF wykorzystywała natomiast mapę wskazanego zespołu docelowego jako X i porównywała ją z dwoma innymi publicznymi produktami zespołów modelujących; jest to test zgodności produktów modelowych, a nie zdekomponowana fizyczna funkcja wiarygodności halo.

Ścieżka NFW / profilu halo

ρaug(r)=(1−f⊥)ρNFW(r)+f⊥(Kd∗ρNFW)(r).\rho_{\rm aug}(r)=(1-f_\perp)\rho_{\rm NFW}(r)+f_\perp(K_d*\rho_{\rm NFW})(r).

Przebiegi SIDM Concerto porównują ten rozszerzony profil CDM/NFW z dopasowanym publicznym parametrycznym profilem referencyjnym z rdzeniem/SIDM. Ponieważ każdy operator dolnoprzepustowy usuwa centralne ostrze gęstości, kierunek zmiany jest mechanicznie korzystny; dopasowane kontrole są niezbędne.

Ścieżka Jeansa

Zachowane zostaje standardowe sferyczne równanie Jeansa:

d(νσr2)dr+2βrνσr2=−νGM(<r)r2.\frac{d(\nu\sigma_r^2)}{dr}+\frac{2\beta}{r}\nu\sigma_r^2 =-\nu\frac{G M(<r)}{r^2}.

Adapter dla karłowatych galaktyk sferoidalnych działa wyłącznie na trójwymiarową gęstość halo NFW:

dg=ηr1/2,g,ρh,aug=(1−f)ρNFW+f(Kdg∗ρNFW),d_g=\eta r_{1/2,g}, \qquad \rho_{h,\rm aug}=(1-f)\rho_{\rm NFW}+f(K_{d_g}*\rho_{\rm NFW}),
Maug(<r)=M⋆(<r)+4π∫0rρh,aug(r′)r′2dr′.M_{\rm aug}(<r)=M_\star(<r)+4\pi\int_0^r \rho_{h,\rm aug}(r')r'^2dr'.

Nie dodaje się osobnej, swobodnej mapy reszt, a gwiazdowy znacznik/masa nie podlega splotowi. Kalibracja na zbiorze rozwojowym wybrała f=0; wymuszony niezerowy wariant diagnostyczny był nieznacznie niekorzystny dla obu galaktyk ze zbioru odłożonego. Pełne szczegóły znajdują się w JEANS_DSPH_ADAPTER.md.

Ponowny przebieg oparty bezpośrednio na formalnych danych źródłowych

Późniejszy przebieg zastosował dokładnie to samo bezpośrednie równanie ze źródłem gęstości do Draco i Ursa Minor. Tożsamości tych galaktyk były już ujawnione podczas prac nad zastąpionym później wewnętrznym prototypem, więc wynik nadal pozostaje wynikiem po ekspozycji. Wykorzystano w nim

ρ⊥=f(Kd∗ρNFW−ρNFW),M⊥(<r)=4π∫0rρ⊥(r′)r′2dr′,\rho_\perp=f(K_d*\rho_{\rm NFW}-\rho_{\rm NFW}),\qquad M_\perp(<r)=4\pi\int_0^r\rho_\perp(r')r'^2dr',

i wstawiono M_perp bezpośrednio po prawej stronie równania Jeansa. Nie zastosowano projekcji odpowiedzi. Polityka bezpieczna dla etapu rozwojowego ponownie wybrała f=0; uprzednio zamrożona diagnostyka z wartością niezerową dała niewielki wynik łączny delta chi-square = -0.001159399 (0.005077%), przy obu różnicach dla galaktyk ujemnych. To diagnostyka z bezpośrednim źródłem przeprowadzona po ujawnieniu danych, a nie nowy dowód ani istotna poprawa. Zobacz JEANS_DSPH_FORMAL_SOURCE_CORRECTIVE.md.

Ścieżka prędkości kołowej SPARC

Dla galaktyki SPARC stały wkład barionowy wynosi

Vbar2(R)=Vgas∣Vgas∣+0.5Vdisk∣Vdisk∣+0.7Vbulge∣Vbulge∣.V_{\rm bar}^2(R)=V_{\rm gas}|V_{\rm gas}| +0.5V_{\rm disk}|V_{\rm disk}| +0.7V_{\rm bulge}|V_{\rm bulge}|.

Model bazowy dla każdej galaktyki to

Vbase2(R)=Vbar2(R)+GMNFW(<R;V200,c)R.V_{\rm base}^2(R)=V_{\rm bar}^2(R) +\frac{G M_{\rm NFW}(<R;V_{200},c)}{R}.

Wspólny adapter równania wiąże skalę jądra 3D ze zmierzoną długością skalową dysku:

dg=ηRdisk,g,ρaug,g=(1−f)ρNFW,g+f(Kdg∗ρNFW,g),d_g=\eta R_{{\rm disk},g}, \qquad \rho_{{\rm aug},g}=(1-f)\rho_{{\rm NFW},g} +f(K_{d_g}*\rho_{{\rm NFW},g}),
Vaug2(R)=Vbar2(R)+GMaug(<R)R.V_{\rm aug}^2(R)=V_{\rm bar}^2(R)+\frac{G M_{\rm aug}(<R)}{R}.

Wspólną polityką wybraną na etapie rozwoju była f = 1.0, eta = 0.125, zamrożona przed oceną na próbie odłożonej. Działa ona na 3D gęstości samego halo. Każda galaktyka nadal otrzymuje własne bazowe dopasowanie NFW z parametrami pomocniczymi, więc ta ścieżka testuje transfer wspólnego adaptera, a nie czyste przewidywanie od początku do końca.

Ścieżka równowagi hydrostatycznej X-COP

Zachowano kanoniczne równanie równowagi hydrostatycznej oparte na ciśnieniu elektronowym:

dPedr=−μmpne(r)GMtotal(<r)r2.\frac{dP_e}{dr} = -\mu m_p n_e(r)\frac{G M_{\rm total}(<r)}{r^2}.

Opublikowana hydrostatyczna masa NFW X-COP jest bazową całkowitą masą grawitującą. Składnik ciemnego halo rekonstruuje się jako

ρdm=ρNFW,total−ρgas−ρ⋆,\rho_{\rm dm} = \rho_{\rm NFW,total}-\rho_{\rm gas}-\rho_\star,

i tylko ten składnik podlega trójwymiarowej redystrybucji:

ρdm,aug=(1−f)ρdm+f(Kd∗ρdm).\rho_{\rm dm,aug} =(1-f)\rho_{\rm dm}+f(K_d*\rho_{\rm dm}).

Zwiększona masa używana po niezmienionej prawej stronie równania hydrostatycznego wynosi

Maug(<r)=MNFW,total(<r)+f[M[Kd∗ρdm](<r)−M[ρdm](<r)].M_{\rm aug}(<r) = M_{\rm NFW,total}(<r) +f\left[M[K_d*\rho_{\rm dm}](<r)-M[\rho_{\rm dm}](<r)\right].

Nie stosuje się przybliżenia opartego na rzutowanej kappie, wygładzania całego profilu ani transformacji w przestrzeni odpowiedzi. Wybrana na zbiorze rozwojowym wspólna reguła miała postać f=1.0, d=0.01 R500 i została ustalona przed oceną trzech gromad ze zbioru odłożonego. Tutaj f=1.0 jest punktem końcowym zastąpienia całego profilu profilem wygładzonym w zadeklarowanej rodzinie operatorów, a nie wcześniejszą częściową mieszaniną f=0.30. Zobacz XCOP_HYDROSTATIC_DIRECT_FORMAL.md.

Program C Ścieżka Friedmanna/płynu tła — inny człon

H2(z)=H02[Ωm(1+z)3+Ω⊥(1+z)q+1−Ωm−Ω⊥].H^2(z)=H_0^2\left[\Omega_m(1+z)^3+\Omega_\perp(1+z)^q +1-\Omega_m-\Omega_\perp\right].

Reprezentuje to rho_perp(a) = rho_perp,0 a^-q, przy w_perp = -1 + q/3. Nie jest to operator redystrybucji w gromadach i jest raportowane oddzielnie. Zapisany test wstępny H(z) wykazał praktycznie brak poprawy chi-kwadrat i gorsze kryteria informacyjne.

Równanie Einsteina — wyłącznie pojemnik/projekt

Gμν+Λgμν=8πG(Tμνknown+Tμν⊥,eff).G_{\mu\nu}+\Lambda g_{\mu\nu}=8\pi G\left(T^{\rm known}_{\mu\nu}+T^{\perp,\rm eff}_{\mu\nu}\right).

Poprawna implementacja kowariantna musi zachowywać całkowitą energię i pęd oraz redukować się do ustalonego operatora słabego pola. To repozytorium nie twierdzi, że zaimplementowano lub zweryfikowano kompletny kowariantny T_perp_eff. Równanie Einsteina pozostaje formalnym kontenerem i ścieżką projektową.