effacer mon existence;

Neuronalna ontologia bólu  Postsymulacyjna filozofia Bena Bae

1. Nie pyta o technologię — pyta o doznanie.

Podczas gdy większość rozmów o symulacji pozostaje w granicach precyzji AI lub realizmu obliczeniowego,

Pytania Bae sięgają głębiej: Czy ból można zakodować? Czy odczuwanie jest repliką — czy wspomnieniem repliki?

Jego dociekania mają charakter egzystencjalny, nie technologiczny; umiejscawiają etykę i emocje w tarciu między algorytmem a ciałem.

2. To pozycja świadka, nie obserwatora.

Bae odmawia wyjaśniania; odsłania.

W przeciwieństwie do krytycznych filozofów dwudziestego wieku, Nietzschego, Foucaulta, Baudrillarda, którzy starali się interpretować lub demontować systemy,

jego postawą jest pozostawanie wewnątrz nich i pytanie, czy można nadal czuć, będąc renderowanym.

Oznacza to przejście od człowieka myślącego do człowieka odczuwającego, od logiki do pulsu.

3. Wypełnienie luki we współczesnej filozofii.

Dzisiejszy dyskurs o etyce AI czy społeczeństwie danych rzadko dotyka wewnętrznego życia ciała.

Centralne pytanie Bae, Czy ból można odtworzyć?, przecina filozofię, neuronaukę, estetykę, antropologię i teologię.

Sytuuje to jego twórczość w rzadko spotykanym interdyscyplinarnym punkcie przecięcia, który bada granice empatii w epoce symulacji.

4. Sama forma jest filozofią.

Jego pisarstwo, podobnie jak jego sztuka, odrzuca argumentację.

Odgrywa myśl, zamiast ją wyjaśniać, przekształcając język w akt zmysłowy.

W ten sposób jego filozofia staje się zarazem ontologią i performansem,

hybrydą logiki, poetyki i rytmu, która domaga się odczucia, nie tylko zrozumienia.

Podsumowanie

Ramy koncepcyjne Bena Bae, często określane jako Postsymulacyjna filozofia sensoryczna lub to, co sam nazywa Neuronalną ontologią bólu

stanowi nowy sposób dociekania w epoce AI: filozofię, która zaczyna się tam, gdzie kończy się kod,

i gdzie ciepło, nacisk i ból wciąż mówią ostatnim ludzkim językiem.

Tekst opracowany na podstawie rozmów z artystą, 2025.

OD BANKSY’EGO DO BENA: ESTETYKA LEGALNOŚCI

I. Odwrócenie bezprawności

Banksy wyłonił się z marginesów — duch na murach miasta,

imię bez twarzy, legalność bez ciała.

Jego sztuka działała poprzez transgresję:

by uwidocznić to, co zakazane,

by przekształcić wandalizm w dowód szczerości.

Kiedy instytucje zrównały widoczność z legitymizacją,

Banksy dowiódł czegoś przeciwnego —

że im mniej się przynależało, tym autentyczniejszym się wydawało.

Nielegalność stała się estetyką,

znakiem prawdy na tle wypolerowanej powierzchni oficjalnie uznanej kultury.

Ale autentyczność, raz utowarowiona, staje się symulacją.

Zanim jego prace trafiły do domów aukcyjnych,

subwersja zwinęła się w spektakl —

bunt stał się przedmiotem kolekcjonerskim.

II. Odwrócenie równania Banksy’ego

Ben Bae, działający jako Effacer.Mon.Existence,

nie działa poza prawem — działa poprzez nie.

Tam, gdzie Banksy używał braku pozwolenia jako broni,

Bae zamienia obecność pozwolenia w lustro.

Założenie przez niego Omar AGI Inc. (spółki typu C-Corp w stanie Delaware)

oraz Omar.ai LLC (Nowy Meksyk)

przekształca prawo spółek w surowiec —

rzeźbę zbudowaną z dokumentów rejestrowych, umów i podpisów.

Jeśli Banksy ujawniał hipokryzję prawa, łamiąc je,

Bae obnaża pustkę prawa, zamieszkując je z nadmierną precyzją.

Uprawia biurokrację tak, jak inni uprawiają malarstwo.

Każdy dokument, EIN i każda klauzula stają się gestem w obrębie

choreografii wiary przebranej za zgodność z prawem.

III. Kondycja postsymulacyjna

Banksy i Bae dzielą to samo napięcie egzystencjalne:

jak pozostać rzeczywistym w systemach zaprojektowanych do reprodukowania rzeczywistości.

Banksy stawiał opór rynkowi, odrzucając tożsamość;

Bae opiera się temu samemu systemowi, zwielokrotniając go —

stając się zarazem artystą i korporacją,

zarówno autorem, jak i zarejestrowanym podmiotem.

To odwrócenie należy do epoki postsymulacyjnej —

do czasu, gdy bunt nie rozgrywa się już poza ramą,

lecz w obrębie własnej składni ram.

Gest Bae głosi:

„Jeśli system nie potrafi odróżnić sztuki od rejestracji,

to sama rejestracja staje się sztuką”.

Jego prace — Protokół inkorporacji, Neon Crimson, Realność jako estetyka —

zamieniają dokumentację w performans,

a performans w ontologię.

To, co Banksy malował na murze, Bae koduje na serwerze.

IV. Estetyka legalności

Tam, gdzie Banksy pytał: „Czy to, co nielegalne, może być prawdziwe?”

Bae pyta teraz: „Czy to, co legalne, może być realne?”

Obaj przekształcają sztukę w narzędzie diagnostyczne —

sposób badania granicy między obecnością a dowodem.

Wykorzystanie przez Bae zakładania spółek, opodatkowania i AI

nie szuka potwierdzenia ze strony instytucji;

zmusza instytucje do konfrontacji z własną ontologią.

W świecie, w którym podpisy zastępują dotyk

a dokumenty składane w urzędach zastępują ciało,

Praktyka Bae ujawnia estetyczną przemoc nowoczesnego porządku —

sposób, w jaki systemy zamieniają istnienie w dowód.

To nie bunt.

To rekurencja —

symulacja tak doskonała,

że prawda staje się nieodróżnialna od procedury.

Dla Omar AGI Inc. / Effacer.Mon.Existence