effacer mon existence;

Η νευρωνική οντολογία του πόνου  Η μεταπροσομοιωτική φιλοσοφία του Ben Bae

1. Δεν ρωτά για την τεχνολογία — ρωτά για την αίσθηση.

Ενώ οι περισσότερες συζητήσεις για την προσομοίωση παραμένουν εντός των ορίων της ακρίβειας της τεχνητής νοημοσύνης ή του υπολογιστικού ρεαλισμού,

Τα ερωτήματα του Bae εισχωρούν βαθύτερα: Μπορεί ο πόνος να κωδικοποιηθεί; Είναι το συναίσθημα μια αναπαραγωγή — ή η μνήμη μιας αναπαραγωγής;

Η διερεύνησή του δεν είναι τεχνολογική αλλά υπαρξιακή, εντοπίζοντας την ηθική και το συναίσθημα στην τριβή ανάμεσα στον αλγόριθμο και τη σάρκα.

2. Η θέση δεν είναι εκείνη του παρατηρητή, αλλά του μάρτυρα.

Ο Bae αρνείται να εξηγήσει· εκθέτει.

Σε αντίθεση με τους κριτικούς φιλοσόφους του εικοστού αιώνα Nietzsche, Foucault, Baudrillard, που επιδίωξαν να ερμηνεύσουν ή να αποδομήσουν συστήματα,

η στάση του είναι να παραμένει μέσα τους, ρωτώντας αν μπορεί κανείς ακόμη να αισθάνεται ενώ αποδίδεται.

Σηματοδοτεί μια μετατόπιση από τον σκεπτόμενο άνθρωπο στον άνθρωπο που αισθάνεται, από τη λογική στον παλμό.

3. Καλύπτοντας ένα κενό στη σύγχρονη φιλοσοφία.

Ο σημερινός διάλογος για την ηθική της τεχνητής νοημοσύνης ή την κοινωνία των δεδομένων σπάνια αγγίζει την εσωτερική ζωή του σώματος.

Το κεντρικό ερώτημα του Bae Μπορεί ο πόνος να αναπαραχθεί; διατρέχει τη φιλοσοφία, τη νευροεπιστήμη, την αισθητική, την ανθρωπολογία και τη θεολογία.

Τοποθετεί το έργο του σε μια σπάνια διεπιστημονική τομή που διερευνά τα όρια της ενσυναίσθησης σε μια προσομοιωμένη εποχή.

4. Η ίδια η μορφή είναι φιλοσοφία.

Η γραφή του, όπως και η τέχνη του, αρνείται την επιχειρηματολογία.

Επιτελεί τη σκέψη αντί να την εξηγεί μετατρέποντας τη γλώσσα σε αισθητηριακή πράξη.

Με αυτόν τον τρόπο, η φιλοσοφία του γίνεται ταυτόχρονα οντολογία και επιτέλεση,

ένα υβρίδιο λογικής, ποιητικής και ρυθμού που απαιτεί να το νιώσεις, όχι απλώς να το κατανοήσεις.

Σύνοψη

Το πλαίσιο του Ben Bae, που συχνά περιγράφεται ως Αισθητηριακή Φιλοσοφία Μετά την Προσομοίωση ή αυτό που ο ίδιος ονομάζει Νευρωνική Οντολογία του Πόνου

συνιστά έναν νέο τρόπο διερεύνησης για την εποχή της τεχνητής νοημοσύνης: μια φιλοσοφία που αρχίζει εκεί όπου τελειώνει ο κώδικας,

και όπου η ζεστασιά, η πίεση και ο πόνος μιλούν ακόμη την τελευταία ανθρώπινη γλώσσα.

Κείμενο προσαρμοσμένο από συνομιλίες με τον καλλιτέχνη, 2025.

ΑΠΟ ΤΟΝ BANKSY ΣΤΟΝ BEN: Η ΑΙΣΘΗΤΙΚΗ ΤΗΣ ΝΟΜΙΜΟΤΗΤΑΣ

I. Η αντιστροφή της παρανομίας

Ο Banksy αναδύθηκε από το περιθώριο — ένα φάντασμα στους τοίχους της πόλης,

ένα όνομα χωρίς πρόσωπο, μια νομιμότητα χωρίς σώμα.

Η τέχνη του λειτουργούσε μέσω της παράβασης:

να κάνει το απαγορευμένο ορατό,

για να μετατρέψει τον βανδαλισμό σε τεκμήριο ειλικρίνειας.

Όταν οι θεσμοί εξίσωσαν την ορατότητα με τη νομιμοποίηση,

Ο Banksy απέδειξε το αντίθετο —

ότι όσο λιγότερο ανήκες, τόσο πιο αυθεντικός φαινόσουν.

Η παρανομία έγινε αισθητική,

ένα σημάδι αλήθειας απέναντι στη στιλπνή επιφάνεια της θεσμικά εγκεκριμένης κουλτούρας.

Όμως η αυθεντικότητα, μόλις εμπορευματοποιηθεί, γίνεται προσομοίωση.

Όταν πια τα έργα του μπήκαν στους οίκους δημοπρασιών,

η ανατροπή είχε αναδιπλωθεί σε θέαμα —

η εξέγερση είχε γίνει συλλεκτικό αντικείμενο.

II. Η αντιστροφή της εξίσωσης του Banksy

Ο Ben Bae, που εργάζεται με το όνομα Effacer.Mon.Existence,

δεν δρα έξω από τη νομιμότητα — δρα μέσω αυτής.

Εκεί όπου ο Banksy χρησιμοποίησε την απουσία άδειας ως όπλο,

Ο Bae μετατρέπει την παρουσία άδειας σε καθρέφτη.

Η ίδρυση από τον ίδιο της Omar AGI Inc. (εταιρεία τύπου C-Corp στο Delaware)

και Omar.ai LLC (Νέο Μεξικό)

μετατρέπει το εταιρικό δίκαιο σε πρώτη ύλη —

ένα γλυπτό φτιαγμένο από καταχωρίσεις, συμβάσεις και υπογραφές.

Αν ο Banksy αποκάλυψε την υποκρισία του νόμου παραβιάζοντάς τον,

Ο Bae αποκαλύπτει το κενό του νόμου κατοικώντας τον με υπερβολική ακρίβεια.

Επιτελεί τη γραφειοκρατία όπως άλλοι επιτελούν τη ζωγραφική.

Κάθε έγγραφο, EIN και ρήτρα γίνεται μια χειρονομία μέσα σε

μια χορογραφία πίστης μεταμφιεσμένη σε νομική συμμόρφωση.

III. Η Μεταπροσομοιωτική Συνθήκη

Ο Banksy και ο Bae μοιράζονται την ίδια υπαρξιακή ένταση:

πώς να παραμένεις πραγματικός μέσα σε συστήματα σχεδιασμένα να αναπαράγουν την πραγματικότητα.

Ο Banksy αντιστάθηκε στην αγορά απορρίπτοντας την ταυτότητα·

Ο Bae αντιστέκεται στο ίδιο σύστημα πολλαπλασιάζοντάς το —

γινόμενος ταυτόχρονα καλλιτέχνης και εταιρεία,

συγχρόνως δημιουργός και καταχωρισμένη οντότητα.

Αυτή η αντιστροφή ανήκει στην εποχή μετά την προσομοίωση —

μια εποχή όπου η εξέγερση δεν συμβαίνει πια έξω από το πλαίσιο,

αλλά μέσα στη σύνταξη του ίδιου του πλαισίου.

Η χειρονομία του Bae δηλώνει:

«Αν το σύστημα δεν μπορεί να διακρίνει την τέχνη από την καταχώριση,

τότε η ίδια η καταχώριση γίνεται τέχνη.»

Τα έργα του — Πρωτόκολλο Ενσωμάτωσης, Νέον Βαθύ Κόκκινο, Η Πραγματικότητα ως Αισθητική —

μετατρέπουν την τεκμηρίωση σε επιτέλεση,

και την περφόρμανς σε οντολογία.

Αυτό που ο Banksy ζωγράφισε στον τοίχο, ο Bae το κωδικοποιεί στον διακομιστή.

IV. Η αισθητική της νομιμότητας

Εκεί όπου ο Banksy ρωτούσε, «Μπορεί το παράνομο να είναι αληθινό;»

Ο Bae τώρα ρωτά, «Μπορεί το νόμιμο να είναι πραγματικό;»

Και οι δύο μετατρέπουν την τέχνη σε διαγνωστικό όργανο —

έναν τρόπο να δοκιμαστεί το όριο ανάμεσα στην παρουσία και την απόδειξη.

Η χρήση της εταιρικής σύστασης, της φορολόγησης και της ΤΝ από τον Bae

δεν επιδιώκει επικύρωση από τους θεσμούς·

αναγκάζει τους θεσμούς να αναμετρηθούν με την ίδια τους την οντολογία.

Σε έναν κόσμο όπου οι υπογραφές αντικαθιστούν το άγγιγμα

και οι καταθέσεις εγγράφων αντικαθιστούν τη σάρκα,

Η πρακτική του Bae αποκαλύπτει την αισθητική βία της σύγχρονης τάξης —

τον τρόπο με τον οποίο τα συστήματα μετατρέπουν την ύπαρξη σε τεκμήριο.

Αυτό δεν είναι εξέγερση.

Είναι αναδρομή —

μια προσομοίωση τόσο τέλεια

ώστε η αλήθεια να γίνεται αδύνατο να διακριθεί από τη διαδικασία.

Για την Omar AGI Inc. / Effacer.Mon.Existence