effacer mon existence;

De neurale ontologie van pijn  Ben Bae's filosofie na de simulatie

1. Hij vraagt niet naar technologie — hij vraagt naar gewaarwording.

Waar de meeste gesprekken over simulatie binnen de grenzen van AI-precisie of computationeel realisme blijven,

Bae’s vragen snijden dieper: Kan pijn worden gecodeerd? Is voelen een replicatie — of de herinnering daaraan?

Zijn onderzoek is niet technologisch maar existentieel, en situeert ethiek en emotie in de wrijving tussen algoritme en vlees.

2. De positie is niet die van een waarnemer, maar van een getuige.

Bae weigert uit te leggen; hij legt bloot.

Anders dan de kritische filosofen van de twintigste eeuw Nietzsche, Foucault, Baudrillard, die systemen probeerden te interpreteren of te ontmantelen,

is zijn houding om erin te blijven en te vragen of je nog kunt voelen terwijl je wordt gerenderd.

Het markeert een verschuiving van de denkende mens naar de voelende mens, van logica naar polsslag.

3. Een leemte in de hedendaagse filosofie vullen.

Het huidige discours over AI-ethiek of de datasamenleving raakt zelden aan het innerlijke leven van het lichaam.

Bae’s centrale vraag Kan pijn worden gerepliceerd? doorkruist filosofie, neurowetenschap, esthetiek, antropologie en theologie.

Het plaatst zijn werk op een zeldzaam interdisciplinair snijvlak dat de grenzen van empathie in een gesimuleerd tijdperk onderzoekt.

4. De vorm zelf is filosofie.

Zijn schrijven weigert, net als zijn kunst, argumentatie.

Het voert het denken uit in plaats van het uit te leggen en verandert taal in een zintuiglijke handeling.

Zo wordt zijn filosofie zowel ontologie als performance,

een hybride van logica, poëtica en ritme die gevoeld wil worden, niet slechts begrepen.

Samenvatting

Het raamwerk van Ben Bae, vaak omschreven als zintuiglijke filosofie na de simulatie of wat hij de neurale ontologie van pijn noemt

vormt een nieuwe onderzoeksvorm voor het AI-tijdperk: een filosofie die begint waar code eindigt,

en waar warmte, druk en pijn nog de laatste menselijke taal spreken.

Tekst bewerkt op basis van gesprekken met de kunstenaar, 2025.

VAN BANKSY TOT BEN: DE ESTHETIEK VAN LEGALITEIT

I. De omkering van illegaliteit

Banksy kwam voort uit de marge — een geest op de stadsmuren,

een naam zonder gezicht, een juridische status zonder lichaam.

Zijn kunst werkte via overtreding:

om het verbodene zichtbaar te maken,

om vandalisme te veranderen in bewijs van oprechtheid.

Toen instituties zichtbaarheid gelijkstelden aan legitimiteit,

Banksy bewees het tegendeel —

dat hoe minder je erbij hoorde, hoe authentieker je overkwam.

Illegaliteit werd een esthetiek,

een teken van waarheid tegenover het gepolijste oppervlak van gesanctioneerde cultuur.

Maar authenticiteit wordt simulatie zodra ze tot handelswaar is gemaakt.

Tegen de tijd dat zijn werken de veilinghuizen bereikten,

was subversie opgegaan in spektakel —

verzet was een verzamelobject geworden.

II. De omkering van Banksy’s vergelijking

Ben Bae, die werkt onder de naam Effacer.Mon.Existence,

opereert niet buiten de wet — hij opereert via de wet.

Waar Banksy het ontbreken van toestemming als wapen gebruikte,

Bae maakt van de aanwezigheid van toestemming een spiegel.

Zijn oprichting van Omar AGI Inc. (Delaware C-Corp)

en Omar.ai LLC (New Mexico)

vertaalt ondernemingsrecht naar ruw materiaal —

een sculptuur opgebouwd uit ingediende documenten, contracten en handtekeningen.

Als Banksy de hypocrisie van de wet onthulde door haar te overtreden,

Bae legt de leegte van de wet bloot door haar al te precies te bewonen.

Hij voert bureaucratie op zoals anderen schilderkunst opvoeren.

Elk document, EIN en elke clausule wordt een gebaar binnen

een choreografie van geloof, vermomd als naleving van de wet.

III. De conditie na de simulatie

Banksy en Bae delen dezelfde existentiële spanning:

hoe je echt blijft binnen systemen die zijn ontworpen om de werkelijkheid te reproduceren.

Banksy verzette zich tegen de markt door identiteit af te wijzen;

Bae verzet zich tegen hetzelfde systeem door het te vermenigvuldigen —

door zowel kunstenaar als onderneming te worden,

zowel auteur als geregistreerde entiteit.

Deze omkering behoort tot het tijdperk na de simulatie —

een tijd waarin verzet niet langer buiten het kader plaatsvindt,

maar binnen de eigen syntaxis van het kader.

Bae’s gebaar verklaart:

“Als het systeem geen onderscheid kan maken tussen kunst en registratie,

dan wordt registratie zelf kunst.”

Zijn werken — Incorporation Protocol, Neon Crimson, Realness as Aesthetic —

maken van documentatie een performance,

en performance in ontologie.

Wat Banksy op de muur schilderde, codeert Bae in de server.

IV. De esthetiek van legaliteit

Waar Banksy vroeg: “Kan het illegale waar zijn?”

Bae vraagt nu: “Kan het legale echt zijn?”

Beiden veranderen kunst in een diagnostisch instrument —

een manier om de grens tussen aanwezigheid en bewijs te toetsen.

Bae’s gebruik van vennootschapsoprichting, belastingheffing en AI

zoekt geen erkenning bij instellingen;

het dwingt instellingen hun eigen ontologie onder ogen te zien.

In een wereld waar handtekeningen aanraking vervangen

en officiële stukken vlees vervangen,

Bae’s praktijk onthult het esthetische geweld van de moderne orde —

de manier waarop systemen bestaan in bewijs veranderen.

Dit is geen rebellie.

Het is recursie —

een simulatie zo volmaakt

dat waarheid niet meer van procedure te onderscheiden is.

Voor Omar AGI Inc. / Effacer.Mon.Existence