ROZDZIAŁ III

Zamrożony operator ortogonalnej redystrybucji

Wszystkie rozdziały

Potwierdzone przez autora pochodzenie koncepcyjne operatora opisano w CONCEPTUAL_ORIGIN.md. Wyjaśnia ono impuls płynący z rzeczywistości mieszanej i inspirację topologią Einsteina–Rosena; nie stanowi wyprowadzenia tego operatora ani empirycznego dowodu na nową fizykę.

Postać ogólna

Dla wybranego obiektu X (gęstości halo, gęstości powierzchniowej, konwergencji lub wyprowadzonego profilu masy):

O⊥[X]=f⊥(Kd[X]−X),\mathcal O_\perp[X] = f_\perp\big(\mathcal K_d[X]-X\big),
Xaug=X+O⊥[X]=(1−f⊥)X+f⊥Kd[X].X_{\rm aug}=X+\mathcal O_\perp[X]=(1-f_\perp)X+f_\perp\mathcal K_d[X].

Odtworzenie stanu bazowego jest dokładne przy f_perp = 0; granica jądra tożsamościowego również przywraca stan bazowy. W kontinuum o nieskończonej dziedzinie znormalizowane jądro zachowuje całkę ze źródła:

∫O⊥[X] dV=0.\int \mathcal O_\perp[X] \, dV = 0.

Skończone siatki przeciekają na swoich granicach. Każdy zapisany wynik 3D raportuje ten wyciek, zamiast traktować skończoną siatkę jako nieskończoną dziedzinę.

Ścieżka krzywych rotacji SPARC korzysta z tej samej linii rozwojowej jądra 3D, lecz nie z dawnych stałych f = 0.30, d = 16 kpc. Ustala na stałe adapter skalowany względem galaktyki, wybrany na danych rozwojowych:

f=1.0,dg=0.125Rdisk,g.f=1.0,\qquad d_g=0.125R_{{\rm disk},g}.

Przy f=1.0 wybrany profil halo zostaje w całości zastąpiony swoim wygładzonym odpowiednikiem. Jest to punkt końcowy tej samej zadeklarowanej rodziny operatorów, lecz nie dawna częściowa mieszanina f=0.30. Polityka rozwojowa X-COP również wybrała ten punkt końcowy przy d=0.01R500.

Jego splot na skończonej siatce jest deterministycznie renormalizowany do niezmienionej masy halo, a wyciek przed renormalizacją pozostaje raportowany i podlega kryteriom dopuszczenia.

3D jądro Plummera

Rzeczywiste trójwymiarowe jądro gęstości Plummera używane w ścieżkach 3D ma postać

Kd(r)=34πd3(1+r2d2)−5/2.K_d(r)=\frac{3}{4\pi d^3}\left(1+\frac{r^2}{d^2}\right)^{-5/2}.

Jego promień połowy masy wynosi

r1/2=d22/3−1.r_{1/2}=\frac{d}{\sqrt{2^{2/3}-1}}.

Warianty kontrolne Gaussa i sferyczny o stałej wartości wewnątrz dopasowuje się przed oceną do tego samego promienia połowy masy w 3D.

Jądro mapy HFF 2D

Ścieżka transferu map HFF wykorzystywała znormalizowane jądro radialne proporcjonalne do

Pd(R)∝(1+R2d2)−3/2.P_d(R)\propto\left(1+\frac{R^2}{d^2}\right)^{-3/2}.

W tym repozytorium jest oznaczone jako podobne do jądra Plummera w 2D. Nie jest dosłownym rzutem jądra gęstości 3D o wykładniku -5/2 (którego idealny rzut ma inny wykładnik), dlatego ścieżki 2D i 3D nie są przedstawiane jako jedno identyczne jądro fizyczne.

Na nieskończonej dwuwymiarowej dziedzinie to jądro -3/2 ma

R1/2=3 d.R_{1/2}=\sqrt{3}\,d.

Konstrukcja kontroli HFF nie zakłada tej wartości dla ośrodka ciągłego po dyskretyzacji. Mierzy dyskretny promień połowy masy jądra typu Plummera na rzeczywistej siatce pikseli i przy skończonym nośniku, a następnie dopasowuje kontrole gaussowską i o profilu prostokątnym do tej zmierzonej wartości przed oceną.

Interpretacja

Operator jest korektą redystrybucyjną/dolnoprzepustową. Eksperymenty sprawdzają, czy ta korekta zmniejsza zamrożone residuum. Dopasowane kontrole określają, czy efekt jest swoisty dla modelu Plummera, czy ogólny. Obecne kontrole wspierają interpretację ogólną.