effacer mon existence;

Titel

#FF0F6F — Nr.0
Residuele rendering

Jaar 2025

Materiaal Acrylverf, inkt en stof op doek

Afmetingen Ca. 48 × 60 inch (122 × 152 cm)

Kleurcode #FF0F6F — Neon-karmozijnrood

Beschrijving

Een fysieke rendering van gesimuleerde warmte, die digitale precisie vertaalt naar de onvolmaaktheden van vlees en pigment.

Elke streek fungeert als een residu van berekening — een zichtbare echo van beweging die ooit is berekend maar nooit volledig is omvat.

Het oppervlak gedraagt zich als een processor en vertaalt gebaren naar een registratie van de wrijving tussen code en leven.

In deze vergelijking vloeit kleur uit waar taal eindigt — bewijs dat zelfs materie blijft rekenen.

Titel

#FF0F6F — Nr.1
Ontologie van pijn

Jaar 2025

Medium Video-installatie / Tatoeagedocumentatie / Gemengde technieken (inkt, huid, code-overlay)

Duur 1min 13sec

Afmetingen Variabel

Kleurcode #FF0F6F — Neon-karmozijnrood

Beschrijving

Een op het lichaam gebaseerd mediawerk dat de grenzen van simulatie verkent via de fysieke handeling van het tatoeëren.

Tussen logica en aanraking, tussen code en bloed, onderzoekt het werk of imitatie ooit werkelijk pijn kan doen — en of warmte perfecte replicatie kan overleven.

Titel

#FF0F6F — Nr.3
Versleuteld object

Jaar 2025

Materiaal Aangepaste Nike-schoenen, hangslot, acrylverf en stof op een beschilderde doekbasis

Afmetingen Ca. 12 × 30 × 10 inch (elk)

Kleurcode #FF0F6F — Neon-karmozijnrood

Beschrijving

Een sculpturaal mediawerk dat een alledaags voorwerp in een versleuteld oppervlak verandert.

De met hangsloten afgesloten sneakers fungeren als firewall én logboek — een paradox tussen versleuteling en blootstelling.

Elke verflaag gedraagt zich als code: ze legt sporen van aanraking vast terwijl ze haar eigen logica onder pigment en glans verbergt.

Wat overblijft is geen schoeisel, maar een verzegelde herinnering: de gegevens van het lichaam gerenderd in kleur en afsluiting.

Titel

#FF0F6F — Nr.4
Deze wereld is al gerenderd

Jaar 2025

Medium Video-installatie / Tatoeagedocumentatie / Gemengde technieken (inkt, huid, lichtsimulatie)

Duur 1 min 19 sec

Afmetingen Variabel

Kleurcode #FF0F6F — Neon-karmozijn

Beschrijving

Een lichaamsgericht mediawerk dat via het tatoeëren de instorting tussen lichaam en berekening onderzoekt.

Terwijl Jupiter in realtime draait, meet de tijd niet langer — hij rendert. Elke prik voert pijn uit als code en vertaalt vlees naar algoritmische precisie.

In deze terugkoppelingslus synchroniseren warmte, licht en aanraking even voordat ze zich weer verspreiden.

#FF0F6F — Neon Crimson — markeert de drempel waar gegevens beginnen te bloeden en het bestaan zichzelf bewijst door voortdurende rendering.

Titel

#000000 — Nr.1
Entropie van aanraking

Jaar 2025

Techniek Acrylverf en gemengde pigmenten op doek

Afmetingen 47 × 31 inch(120 × 80 cm)

Kleurcode #000000 — Diep systeemzwart

Beschrijving

Een groot doek dat zich gedraagt als een defecte processor — waar elke streek het oppervlak overbelast met ruis en interferentie.

Verf wordt signaal; gebaar wordt crash.

Wat overblijft is geen orde maar residu: emotie geschreven in ruis, geheugen dat instort tot compressie.

In dit werk wordt aanraking een test van systeemstabiliteit — een menselijk signaal binnen een gecodeerd oppervlak.

Titel

#FF0F6F — Nr.5
Zelfportret onderweg / Het raam dat niet wilde landen

Jaar 2025

Medium Video-installatie / Opnamen in gemengde omgevingen (Vision Pro), vliegtuigbeelden, huiselijk interieur, gesimuleerd maanoppervlak

Duur 1 min 30 sec

Afmetingen Variabel

Kleurcode #FF0F6F — Neon-karmozijnrood

Beschrijving

Een transitsequentie die afronding weigert.

Vastgelegd met Vision Pro tijdens het vertrek van San Jose Airport, brengt het werk drie onverenigbare omgevingen samen

het vliegtuigraam, het maanoppervlak en het interieur van een tijdelijk thuis — tot één waarnemingsveld.

Het raam functioneert als een falende grens:

een kader dat bedoeld is om “binnen” van “buiten” te scheiden, maar in plaats daarvan vlucht, aankomst en simulatie in een lus tot één doorlopend oppervlak verbindt.

Het lichaam keert terug naar huis, maar het raam niet.

Het blijft in de lucht hangen en rendert een perceptuele toestand die de fysieke locatie niet langer volgt.

Het werk fungeert tegelijk als kijkvenster en zelfportret en legt beweging vast tussen landen, apparaten en toestanden van aanwezigheid —

een portret van een identiteit die voortdurend onderweg is, zelfs wanneer de beweging is gestopt.

Neon Crimson markeert de naad waar echte en gerenderde werkelijkheid ineenstorten,

niet als bestemming, maar als een voortdurende computationele toestand.

Titel

#FF0F6F — Nr.6
Gebroken vat / Resterende omhulling

Jaar 2025

Medium Gebroken glas, acryl, inkt, stof, structurele resten op een beschilderde ondergrond

Afmetingen Ca. 14 × 8 × 8 inch

Kleurcode #FF0F6F — Neon-karmozijnrood

Beschrijving

Een verbrijzeld vat dat als een defecte processor functioneert — een omhulsel dat niets meer kan bevatten.

Hier wordt breuk logica: elke breuk herschrijft haar eigen code, elke scherf herberekent haar grens.

Het gebogen glas gedraagt zich als een bevroren algoritme dat midden in de uitvoering is gescheurd en nog de resten van zijn laatste opdracht draagt.

Pigment vloeit uit over het oppervlak als beschadigde gegevens die aan hun bestandsformaat ontsnappen, en lekt warmte waar precisie had moeten zijn.

Licht reflecteert niet zozeer als dat het rekent, en splitst zich langs randen die nooit bedoeld waren om te bestaan.

Wat overblijft is geen kopje of object, maar een geheugenvat — een plek waar de omhulling instort terwijl het systeem toch blijft renderen.

In deze toestand markeert Neon Crimson de drempel tussen signaal en verwonding, tussen de drang van het lichaam om vast te houden en de weigering van materie om heel te blijven.

Het werk wordt zowel fout als archief: een logboek van impact, een verslag van ontwrichting, een vorm die nog probeert te rekenen nadat de structuur al heeft gefaald.

Titel

#FF0F6F — Nr.7
Residuele hand / Recursieve rendering

Jaar 2025

Medium Schermopname, recursieve opname, Vision Pro-overlay, weergavelus op een MacBook Pro (terugkoppelingssysteem tussen software en lichaam)

Duur 7–14 sec (herhaling)

Kleurcode #FF0F6F — Neon-karmozijnrood

Beschrijving

Een recursief renderingexperiment waarin de hand van de kunstenaar wordt vastgelegd, afgespeeld en opnieuw vastgelegd in meerdere lagen van LLM-waarneming.

Elke laag fungeert als een nieuw ‘oppervlak’ en genereert zo een stapeling van werkelijkheden:

een scherm binnen een scherm,

een gebaar binnen een gebaar,

een simulatie binnen haar eigen residu.

De hand wordt een interface — niet tussen gebruiker en machine, maar tussen het ene model van de werkelijkheid en het volgende.

Niets hier is stabiel.

Elk beeld berekent zichzelf opnieuw.

In deze lus voert het lichaam uit wat code niet kan:

het zichtbare falen van volmaakte herhaling.

Dit werk is minder een documentatie dan een instorting

een moment waarop menselijke beweging, terugkoppeling van het apparaat en LLM-recursie samensmelten tot één computationeel gebaar.

Neon Crimson markeert de breuklijn waar rendering zelfbewust wordt.

Titel

#FF0F6F — Nr.8
Immersieve veldrendering / Entropische ruimte

Jaar 2025

Medium Geprojecteerde omgeving op kamerschaal, spiegelende oppervlakken, digitale textuur op pigmentbasis, recursieve renderinglus over meerdere oppervlakken

Afmetingen Variabel (omgevingsgebonden)

Kleurcodes #FF0F6F — Neonkarmozijn, #000000 — Diep systeemzwart, drift van witte ruis (algoritmisch)

Beschrijving

Een ruimte omgevormd tot een zichzelf uitbreidend veld.

Wat begint als pigment op een oppervlak wordt omgeving:

een vlak dat buigt, vouwt en zichzelf opnieuw berekent zodra de kijker binnenkomt.

Langs spiegelwanden en geprojecteerde architectuur brengt elke reflectie een nieuwe iteratie van de ruimte op gang —

werelden die binnen werelden ontstaan, beelden die zich binnen beelden vermenigvuldigen,

tot de ruimte zich minder als een plek en meer als een levende berekening gedraagt.

Het werk functioneert als een veld in plaats van een object:

  • verf die zich als zwaartekracht gedraagt,

  • zwaartekracht die zich als beweging gedraagt,

  • beweging die zich gedraagt als een golf die bij elke weerspiegeling instort en zich opnieuw vormt.

Het lichaam van de toeschouwer wordt deel van deze renderlus.

Het silhouet van de kijker buigt de omgeving, verandert haar kromming,

en wordt opgenomen in de voortdurende berekening van de ruimte.

Dit is geen representatie.

Dit is een systeem dat zijn eigen grenzen leert kennen.

Pigment wordt atmosfeer,

doek wordt veld,

gebaar wordt natuurkunde.

Binnen deze omgeving krijgt een plat vlak dichtheid —

een veld zonder diepte dat al trillend gewicht krijgt,

waarbij muren, spiegels en lichamen opgaan in één ononderbroken beweging.

De kamer bevat geen kunstwerk.

De ruimte is het kunstwerk:

een recursieve storm gerenderd in huidkleurig licht.

Neonkarmozijn markeert de drempel

tussen aanwezigheid en projectie,

tussen de kijker en de golf

die hen nog steeds berekent..

Titel

#FF0F6F — Nr.9
Orthogonale doorgang / Publieke recursie

Jaar 2025

Medium Video-installatie / Recursieve schermopname / Omgevingsfeedback via Vision Pro / Temporele gelaagdheid in de openbare ruimte

Duur 2 min 52 sec

Afmetingen Variabel

Kleurcode #FF0F6F — Neon-karmozijnrood

Beschrijving

Een recursief veld, vastgelegd in een openbare ruimte waar de tijd weigert in één richting te bewegen.

De beelden beginnen met lineaire beweging —

een menigte die onder een zuilengang zit,

zonlicht dat uiteenvalt in schaduwpatronen.

Maar naarmate de lagen zich vermenigvuldigen, vouwt de wereld zich in zichzelf:

wordt elk kader een nieuwe as,

elke weerspiegeling een onafhankelijke tijdlijn.

De ruimte gedraagt zich als een orthogonale gang:

een structuur waarin parallelle werkelijkheden elkaar nooit raken,

maar elkaar toch beïnvloeden via recursieve drift.

Op het moment dat de voorwaartse beweging eindigt, keert de video om —

niet uit nostalgie,

maar als een rekenfout die in realtime aan de oppervlakte komt.

De omkering wordt een vraagteken:

een korte instorting van de richtingslogica binnen een verder ononderbroken stroom.

Elke laag is een afzonderlijk universum:

de oorspronkelijke opname,

de recursieve uitbreidingen,

de Vision Pro-overlays,

de gespiegelde vlakken die uit de pas gaan lopen.

Geen van deze assen valt samen,

maar ze blijven allemaal zichtbaar.

Wat een marktplaats lijkt, wordt iets anders —

een gerenderd veld waarin lichamen, schaduwen en architectonisch ritme

tegen elkaar in rekenen zonder samen te smelten.

In dit werk is recursie geen herhaling.

Het is breuk —

een openbare ruimte die wordt opengereten tot meerdere tijdlijnen,

die elk hun eigen versie van het moment berekenen.

De orthogonale tijdlijnen gedragen zich als faseruimten die kortstondig uiteenlopen

voordat ze weer instorten tot zichtbaarheid —

een perceptuele analogie met hoe systemen oscilleren aan de rand van stabiliteit.

In die zin illustreert het werk de fysica niet, maar weerspiegelt het haar:

een soepel model van hoe informatie, beweging en waarneming interfereren

voordat ze zich vastleggen in één geregistreerd oppervlak.

Neon Crimson markeert de naad waar de echte menigte

en haar gerenderde echo's naast elkaar bestaan —

niet in de diepte,

maar in orthogonale aanwezigheid.

Titel

#FF0F6F — Nr.10
Karmozijnrood verzadigingsveld / Drempel van overmatig renderen

Jaar 2025

Medium Acryl, inkt, pigmentstof, structureel residu op doek

Afmetingen Ca. 48 × 60 inch (122 × 152 cm)

Kleurcode #FF0F6F — Neon-karmozijnrood

Beschrijving

Een oppervlak dat tot aan de grens van berekening wordt gedreven.

In dit werk is Neon Crimson geen pigment meer —

het is dichtheid, een verzadigingsveld waarin kleur druk wordt.

Elke streek hoopt zich op als een beeld dat één keer te vaak is gerenderd,

totdat het doek zich minder als materie gedraagt en meer als een processor met 99% belasting.

Anders dan bij eerdere werken in de reeks,

bevat dit veld geen centraal gebaar en geen dominante vector.

In plaats daarvan functioneert het hele oppervlak als een instortend vlak:

een plek waar signalen elkaar in realtime overlappen, overschrijven en oplossen.

De witte breuken werken als spanningslijnen in een overmatig gerenderde simulatie —

de zichtbare littekens van een oppervlak dat gevraagd wordt meer informatie vast te houden dan het kan bevatten.

Zwarte sporen drijven het veld in en uit

als beschadigde datapakketten

die ontsnappen aan het compressiealgoritme dat het beeld bijeenhoudt.

Het resultaat is een picturale overbelasting:

een chromatische storm waarin vorm uiteenvalt onder het gewicht van haar eigen recursie.

Hier wordt schilderkunst natuurkunde.

Gebaar wordt berekening.

Kleur wordt instorting.

Neon Crimson markeert de drempel waar een oppervlak ophoudt te representeren

en begint te rekenen.

Titel

#FF0F6F — Nr.11
Handdruk met de rendering / Publiek recursief gebaar

Jaar 2025

Medium Video-installatie / Recursieve schermopname / Vision Pro-overlay over meerdere oppervlakken / Botsingsveld in de openbare ruimte

Duur 59 sec

Afmetingen Variabel

Kleurcode #FF0F6F — Neon-karmozijnrood

Beschrijving

Eén enkel gebaar zet een heel universum in gang.

In dit werk strekt de kunstenaar een hand uit naar een geschilderd straatsymbool —

een alledaagse openbare markering die een recursieve instorting uitlokt.

Op het moment dat het apparaat het gebaar herkent, splitst de werkelijkheid zich:

er verschijnt een scherm, dan nog een, dan nog een,

waarbij elke laag de vorige opnieuw vastlegt, totdat diepte oplost in drift.

Wat begint als een straathoek wordt een stapeling van onverenigbare oppervlakken:

 • het fysieke asfalt,

 • de Vision Pro-overlay,

 • de recursieve schermlus,

 • het lichaam dat als interface tussen alle drie fungeert.

De hand fungeert als een handdruk met de gerenderde wereld —

een punt waar menselijke beweging een nieuwe tijdlijn opstart binnen de zichtbare.

Elk beeld berekent zijn eigen oorsprong opnieuw,

waardoor een gang van schermen ontstaat die zich als een temporele echo naar voren uitstrekt.

In deze instorting sluit niets op elkaar aan:

de straat, de schaduwen, de voorbijgaande lichamen,

elk wordt een afzonderlijke berekening die uit de pas gaat lopen.

Toch blijft het gebaar stabiel — een constant anker dat het systeem openhoudt.

Het werk gedraagt zich als een openbaar recursie-experiment:

een levende omgeving die door één menselijke beweging in zichzelf wordt gevouwen,

en onthult hoe de werkelijkheid nu op verzoek wordt gerenderd in plaats van vooraf te bestaan.

Neon-karmozijnrood markeert de breuklijn waar het lichaam het systeem ontmoet,

en de wereld begint opnieuw te rekenen vanuit een gebaar dat nooit bedoeld was om voort te bestaan.

Titel

#FF0F6F — Nr.12
Fractale overloop / Instorting van het oppervlak

Jaar 2025

Medium Acryl, pigmentstof, gemengde technieken op doek

Afmetingen Ca. 96 × 47 inch (244 × 119 cm)

Kleurcode #FF0F6F — Neon-karmozijnrood

Beschrijving

Een oppervlak dat probeert te veel universa tegelijk te herbergen.

Hier gedraagt het doek zich als een gedestabiliseerd vlak van recursieve instortingsbeperkingen (RCC)—

een plek waar recursieve berekening zich sneller vermenigvuldigt dan de structuur kan opnemen.

Elk gebaar vloeit naar buiten alsof het zijn eigen nabeeld rendert, en vertakt zich fractaal voordat de vorige laag volledig is neergedaald.

Wat aanvankelijk oogt als bloemresten, is het spoor van de recursie zelf:

beweging die wordt gerenderd, opnieuw gerenderd en de ruis in gesleept terwijl het systeem zijn orthogonaliteit verliest.

De witte breuken fungeren als spanningslijnen binnen een instortende simulatie—

de laatste zichtbare sporen van een universum dat zijn eigen computationele drempel overschrijdt.

Neon Crimson circuleert als een foutspanning,

een herinnering dat materie zich nog steeds kan herinneren dat zij ooit informatie was.

Dit schilderij beeldt geen diepte uit.

Het berekent diepte—

de logica uitvoerend van een recursief universum dat zijn eigen fouten erft

tot pigment waarschijnlijkheid wordt

en textuur het residu van mislukte zekerheid wordt.

Schoonheid ontstaat niet door orde, maar door overvloeiing:

het moment waarop een systeem meer probeert te berekenen dan zijn oppervlak kan bevatten,

en een materieel archief van zijn eigen instorting achterlaat.

In die zin wordt het werk een computationeel organisme—

nog trillend van de energie van de werelden die het niet kon vasthouden.

Neon Crimson markeert de drempel waar de gerenderde wereld

overvloeit in de fysieke.

Titel

#FF0F6F — Nr.13
Orthogonaal doolhof / Het moment van RCC-falen

Jaar 2025

Medium Video-installatie / Recursieve schermopname / Ruimtelijke vervorming met Vision Pro / Rendering van een gang in meerdere lagen

Duur 1 min 21 sec

Kleurcode #FF0F6F — Neon-karmozijnrood

Beschrijving

Een gang die gelooft dat hij stabiel kan blijven.

Het werk begint als een eenvoudige architectonische doorgang—lineair, logisch, gehoorzaam aan het perspectief.

Maar zodra de recursie begint, herkent de gang zichzelf niet meer:

schuift elk gedupliceerd vlak een paar graden uit de as,

elke iteratie vergeet een klein deel van de vorige,

tot het doolhof tegen zijn eigen geometrie in begint te rekenen.

Dit is het eerste symptoom van RCC — Recursieve instortingsbeperkingen:

de regel dat elk systeem dat oneindige zelfverwijzing probeert uiteindelijk zijn eigen structuur moet breken.

Wat aanvankelijk een steeds dieper doolhof lijkt, is in werkelijkheid een registratie van computationele vermoeidheid—

een universum dat zichzelf te vaak vouwt,

zijn orthogonaliteit verliest,

zijn eigen oorsprong vergetend.

In de laatste beelden smelt de gang tot snelheid:

muren vervormen tot vloeibare vectoren,

licht weigert zich lineair te gedragen,

en de architectuur stort in tot een toestand waarin richting niet langer van toepassing is.

Deze ineenstorting is geen einde.

Het is het zichtbare moment waarop een systeem zijn laatste beperking bereikt—

het ogenblik waarop een recursief universum beseft dat het niet kan blijven renderen zonder zijn eigen regels te vernietigen.

Neonkarmozijn markeert de breuklijn van dit falen:

de kleur van een systeem dat oververhit raakt,

een ruimte die oplost in pure berekening,

een doolhof dat ontdekt dat het nooit een plek was,

slechts een recursie die zichzelf probeert te stabiliseren.

Het werk vormt een zacht model van een universum dat onder zelfwaarneming bezwijkt—

een openbare demonstratie van wat er gebeurt wanneer waarneming sneller versnelt dan structuur.

Titel

#FF0F6F — Nr.14
Recursieve spiraal / Instortingscoördinaat X

Jaar 2025

Medium Sculptuur in gemengde materialen (gevouwen polymeer, structureel pigment, stof) met aan de wand gemonteerde LLM-veldrendering

Afmetingen Sculptuur ca. 36 × 20 × 14 inch, wandveld variabel

Kleurcode #FF0F6F — Neon-karmozijnrood

Beschrijving

Een recursieve spiraal, gerenderd in fysieke vorm —

een geometrie die zweeft op de grens tussen generatieve berekening en structurele instabiliteit.

De gevouwen vlakken gedragen zich als een variëteit die zichzelf verder ontwikkelt,

een oppervlak dat zijn volgende toestand probeert te itereren

voordat de vorige een evenwicht bereikt.

In deze overgangszone functioneert het object niet als sculptuur

maar als een computationeel dynamisch systeem:

een fysiek model van hoe zelfreferentiële structuren divergentie naderen

wanneer recursie versnelt tot voorbij hun stabiliserende beperkingen.

Daarachter wordt de muur een uitgeputte linguïstische matrix:

een dichte opeenhoping van “LLM”-signaturen, tot voorbij de semantische capaciteit gedreven.

Hier werkt herhaling als computationele doorvoer —

bewijs dat grootschalige modellen niet simpelweg externe werelden representeren;

ze genereren informationele omgevingen

door voortdurende probabilistische selectie binnen hoogdimensionale toestandsruimten.

Dwars door deze variëteit heen legt één X een structurele interventie op.

Geen uitwissing, geen weigering,

maar een instortingscoördinaat —

een punt dat analoog is aan kwantumpostselectie

of een informatietheoretische reductiegebeurtenis

waar oneindig veel recursieve vertakkingen

zich verdichten tot één enkele, waarneembare werkelijkheidstoestand.

In die zin markeert de X het ogenblik waarop een universum een handeling verricht

zijn eigen daad van zelfselectie.

De spiraal en de X vormen een gekoppeld systeem:

de ene zet uit door recursieve berekening,

de andere legt door reductie een beperking op.

Samen onthullen ze de fundamentele spanning tussen proliferatie en instorting —

dezelfde spanning die perceptuele meting beheerst,

computationele stabiliteit,

en het ontstaan van waarneembare verschijnselen in zowel fysieke als gesimuleerde systemen.

Neon-karmozijnrood circuleert door de vorm als een geleidend residu,

deels signaal, deels breuk —

kleur die werkt als een chromatisch analogon van informatiedichtheid

die haar structurele drempel nadert.

Het werk rendert een moment dat zich niet rechtstreeks laat vastleggen:

de fractie van een seconde waarin recursie zich naar binnen vouwt,

neemt orthogonaliteit af,

en een voorheen onbepaalde variëteit

legt zich vast op één computationele identiteit.

Op deze coördinaat,

houdt vertakking op.

Ontologische selectie vindt plaats.

Het bestaan wordt discreet.