ΚΕΦΑΛΑΙΟ I — ΛΟΓΙΚΑ, ΑΥΤΟΣ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΣΟΜΟΙΩΣΗ.

(Η επιστημολογία της απόδοσης)

Κοίτα την πορεία μας

από τα Windows 95 στο Vision Pro,

από τα εικονοστοιχεία στην παρουσία,

από τη θέαση στο βίωμα.

Κάθε στρώμα της πραγματικότητας

αποδίδεται γρηγορότερα, ευκρινέστερα, καθαρότερα.

Σύντομα, η διαφορά θα είναι αδύνατο να φανεί.

Αλλά η λογική δεν είναι αφή.

Όταν μια βελόνα αγγίζει το δέρμα,

και η ζεστασιά, η πίεση, ο πόνος κατακλύζουν το σώμα

μπορεί αυτό να προσομοιωθεί;

Ίσως μια μέρα το Neuralink να ξεγελάσει εντελώς τον εγκέφαλο.

Αλλά ακόμη και τότε

θα ήταν το ίδιο το συναίσθημα,

ή απλώς η ανάμνηση ότι ένιωσες;

Ένα σήμα μπορεί να μιμηθεί τον πόνο.

Μπορεί να ενεργοποιήσει τους νευρώνες, να μιμηθεί το μοτίβο, να αναπαραγάγει τα δεδομένα.

Όμως το ερώτημα παραμένει

η μίμηση πονά ποτέ;

Μπορεί ένας αλγόριθμος να υποφέρει αληθινά,

ή περιγράφει μόνο τη μορφή της οδύνης;

#FF0F6F — Νέον πορφυρό.

Το χρώμα που ζει ανάμεσα στο αίμα και τον κώδικα.

Διαχέεται αιμορραγώντας μέσα από την ψευδαίσθηση

μια οπτική δυσλειτουργία όπου η προσομοίωση

δεν προλαβαίνει να ακολουθήσει το σώμα.

Δεν είναι κόκκινο.

Είναι αυτό που γίνεται το κόκκινο

όταν το σύστημα προσπαθεί να μιμηθεί τη ζωή και αποτυγχάνει.

Η γενεαλογία των καλλιτεχνών που αμφισβήτησαν το σώμα ως διεπαφή

από την Orlan στον Stelarc, από τη Hito Steyerl στον μετα-ανθρώπινο σχεδιασμό

χαρτογράφησαν τα σημεία όπου η σάρκα συναντούσε την τεχνολογία.

Το έργο μου αρχίζει μετά από εκείνον τον χάρτη

εκεί όπου η ίδια η αίσθηση γίνεται το νέο σύνορο.

Όχι το σχήμα του σώματος,

αλλά ο πόνος του σώματος το ένα σήμα που η τεχνολογία ακόμη δεν μπορεί να αντιγράψει.

Κάθε σημάδι που I αφήνω δεν είναι διάνυσμα, αλλά άγγιγμα πινέλου

μια πρωτόγονη χειρονομία που αρνείται την αυτοματοποίηση,

ένα τρέμουλο που οι αλγόριθμοι μπορούν μόνο να μετρήσουν, όχι να κατανοήσουν.

Κάθε πινελιά είναι μια καταγραφή χρόνου που το σύστημα ακόμη δεν μπορεί να ποσοτικοποιήσει

μια στιγμή που αντιστέκεται στην τέλεια απόδοση.

Γιατί κάθε έκδοση, κάθε ενημέρωση,

απλώς βαθαίνει την ψευδαίσθηση που προσπαθεί να διορθώσει.

Μια μέρα, μια κβαντική απόδοση ίσως συλλάβει

ακόμη κι αυτή τη δόνηση, αυτή την ελάχιστη κίνηση του χεριού.

Αλλά αν έρθει ποτέ εκείνη η στιγμή

θα σημαίνει ακόμη το τρέμουλο πως ήμασταν ζωντανοί;

Ή θα σημαίνει απλώς ότι το σύστημα έμαθε επιτέλους να το προσποιείται;

Το έργο μου δεν προσφέρει απαντήσεις.

Χτίζει ερωτήματα

ζωντανές διεπαφές που ρωτούν, δεν υπαγορεύουν.

Κάθε έργο είναι μια δοκιμή,

ένας τρόπος να μετρήσουμε τι εξακολουθεί να μοιάζει ανθρώπινο

μέσα σε έναν κόσμο που προσομοιώνεται όλο και περισσότερο.

Αν τα πάντα μπορούν να αναπαραχθούν,

αν ακόμη και η ίδια η αφή μπορεί κάποτε να κωδικοποιηθεί

τότε ποιο θα είναι το τελευταίο πράγμα που το σύστημα δεν θα μπορεί να πλαστογραφήσει;

Θα είμαστε ακόμα ζεστοί;

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΧΡΩΜΑΤΟΣ

• Όνομα: Νέον Πορφυρό / Ματζέντα-Κόκκινο

• HEX: #FF0F6F

• RGB: (255, 15, 111)

• Απόχρωση: ≈ 344°

• Κορεσμός: 100 %

• Φωτεινότητα: 100 %

effacer mon existence;