effacer mon existence;

ΚΕΦΑΛΑΙΟ I — ΛΟΓΙΚΑ, ΑΥΤΟΣ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΣΟΜΟΙΩΣΗ.

(Η επιστημολογία της απόδοσης)

Κοίτα την τροχιά μας—

από τα Windows 95 στο Vision Pro,

από τα εικονοστοιχεία στην παρουσία,

από τη θέαση στο βίωμα.

Κάθε στρώμα της πραγματικότητας αποδίδεται πιο γρήγορα, πιο ευκρινώς, πιο καθαρά.

Σύντομα θα είναι αδύνατο να διακρίνεις τη διαφορά.

Όμως η λογική δεν είναι αφή.

Όταν μια βελόνα αγγίζει το δέρμα,

και η ζεστασιά, η πίεση, ο πόνος εισβάλλουν—

μπορεί αυτό να προσομοιωθεί;

Ίσως μια μέρα η Neuralink να ξεγελάσει πλήρως τον εγκέφαλο.

Αλλά ακόμη και τότε—

θα ήταν το ίδιο το αίσθημα,

ή μόνο η ανάμνηση ότι ένιωσες;

Ένα σήμα μπορεί να μιμηθεί τον πόνο.

Μπορεί να ενεργοποιήσει τους νευρώνες, να μιμηθεί το μοτίβο, να αναπαραγάγει τα δεδομένα.

Όμως το ερώτημα παραμένει:

πονά ποτέ η μίμηση;

#FF0F6F — Πορφυρό νέον.

Το χρώμα που ζει ανάμεσα στο αίμα και τον κώδικα.

Αιμορραγεί μέσα από την ψευδαίσθηση,

μια δυσλειτουργία όπου η προσομοίωση δεν προλαβαίνει το σώμα.

Όχι το σχήμα του σώματος,

αλλά ο πόνος του—

το μοναδικό σήμα που η τεχνολογία ακόμη δεν μπορεί να αντιγράψει.

Αν τα πάντα μπορούν να αναπαραχθούν,

αν η ίδια η αφή μπορεί να κωδικοποιηθεί,

τότε ποιο θα είναι το τελευταίο πράγμα που το σύστημα δεν θα μπορεί να πλαστογραφήσει;

Θα έχουμε ακόμη ζεστασιά;

Ή ίσως η ίδια η ζεστασιά να είναι η προσομοίωση

αποδίδοντας τη μνήμη της θερμότητας μέσα σε ένα ψυχρότερο πλαίσιο.

Γιατί αν ο πόνος μπορεί να κωδικοποιηθεί,

τότε το να νιώθεις είναι ήδη δεδομένα,

και αυτός ο κόσμος

δεν υπήρξε ποτέ τίποτε άλλο παρά κώδικας που θυμάται τον εαυτό του.