Γιατί τα μεγάλα γλωσσικά μοντέλα θα παράγουν πάντα παραισθήσεις: ένα γεωμετρικό όριο, όχι ένα σφάλμα εκπαίδευσης
I ονομάζω αυτόν τον περιορισμό RCC (Περιορισμοί Αναδρομικής Κατάρρευσης).
Δηλώνει ότι κάθε σύστημα συμπερασμού ενσωματωμένο σε μια ευρύτερη πολλαπλότητα —
χωρίς πρόσβαση στην εσωτερική του κατάσταση, χωρίς σταθερό σύστημα αναφοράς,
και χωρίς ορατότητα του περιέκτη μέσα στον οποίο λειτουργεί —
θα εμφανίζει *αναγκαστικά* ψευδαισθήσεις, ολίσθηση και κατάρρευση σχεδιασμού.
Δεν είναι σφάλμα του μοντέλου. Είναι γεωμετρικός περιορισμός των μη κεντρικών παρατηρητών.