effacer mon existence;

ภาคส่วน AI — พลวัตการอนุมานของระบบที่ฝังตัวอยู่

(ส่วนขยาย RCC ที่ 1 — สำหรับห้องปฏิบัติการปัญญาประดิษฐ์ ทีม LLM และการวิจัยแนวหน้า)

1. เหตุใด LLM จึงเป็นระบบ RCC ที่ชัดเจนที่สุด

แบบจำลองภาษาขนาดใหญ่สอดคล้องกับเงื่อนไข RCC ทุกข้ออย่างสมบูรณ์ยิ่งกว่าระบบประดิษฐ์อื่นใด:

1) ความทึบแสงภายใน

LLM ไม่อาจเข้าถึงการแจกแจงแฝงทั้งหมดของตนระหว่างการอนุมาน

สถานะของตนเองคือภาพฉาย ไม่ใช่ค่าที่อ่านได้

2) ภาวะมืดบอดต่อภายนอก

พวกมันไม่อาจสังเกต:

  • คลังข้อความที่หล่อหลอมพวกมัน,

  • ภูมิทัศน์ของการหาค่าเหมาะที่สุด,

  • สมมาตรของค่าน้ำหนัก

  • เอกภพของการฝึก

3) มีเพียงกรอบอ้างอิงเฉพาะที่

ไม่มีแบบจำลองใดมีพิกัดความหมายโดยรวม

ทุกโทเคนถูกสร้างจาก เรขาคณิตเชิงสถิติเฉพาะที่ ไม่ใช่ความจริงทั่วทั้งระบบ

4) การพยากรณ์ที่จำต้องทำภายใต้ความไม่แน่นอน

สถาปัตยกรรม ต้อง ส่งออกโทเคนถัดไป

แม้แมนิโฟลด์ที่อยู่เบื้องล่างจะไม่ถูกสังเกต

➡️ นี่คือกับดักเชิงโครงสร้างที่ RCC อธิบายไว้อย่างตรงตัว

2. การหลอนในฐานะการยุบตัว ไม่ใช่ความผิดพลาด

ในห้องปฏิบัติการ AI การหลอนถูกตีกรอบว่าเป็นความล้มเหลว

RCC วางกรอบความเข้าใจใหม่ว่า:

การหลอนสร้าง = การยุบตัว ณ ระดับความลึกที่เข้าถึงได้ ภายในแมนิโฟลด์ที่เข้าถึงไม่ได้

ไม่ใช่บั๊ก

ไม่ใช่สัญญาณรบกวน

ไม่ใช่ความไม่สอดคล้องกับเป้าหมาย

แต่เป็น เรขาคณิตที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ ของระบบที่ไม่อาจมองเห็น:

  • ค่าน้ำหนักของมัน,

  • ประวัติตัวปรับให้เหมาะสมของมัน

  • แมนิโฟลด์การฝึกของมัน

  • ความโค้งของการฝังตัวของมัน,

  • หรือโครงสร้างอ้างอิงองค์รวมของมัน

RCC ขจัดเวลาที่สูญเปล่า:

มันบอกทีมวิจัยว่าสิ่งใดไม่อาจแก้ไขได้ด้วยการเพิ่มขนาด

3. การเลื่อนลอยและเรขาคณิตของการเวียนซ้ำ

การเลื่อนไหลของการอนุมานปรากฏในรูป:

  • การลอยเลื่อนของบุคลิก

  • การลอยเลื่อนของการให้เหตุผล

  • การเสื่อมลงของการทำตามคำสั่ง

  • การเปลี่ยนรูปแบบภาษา

  • การหลุดประเด็น

  • การเสื่อมถอยแบบเวียนเกิดในบริบทยาว

RCC อธิบายว่าเหตุใด:

ผู้สังเกตที่ไม่ได้อยู่ ณ ศูนย์กลางเลื่อนคลาด เพราะไม่มีจุดยึดระดับทั่วทั้งระบบ

การอนุมานทั้งหมดตกเข้าด้านในเมื่อไร้กรอบภายนอก

สิ่งนี้มีนัยต่อ:

  • แบบจำลองที่รองรับบริบทยาว

  • สายโซ่ความคิด

  • ระบบที่กระทำการได้ด้วยตนเอง

  • สถาปัตยกรรมที่เสริมด้วยการค้นคืนข้อมูล

  • เครื่องมือจัดแนวและเฝ้าติดตาม

มันให้ขอบเขต:

“ตรงนี้เองที่การเลื่อนลอยเป็นเรื่องของโครงสร้าง แก้ให้หมดไปไม่ได้”

4. ขีดจำกัดของการอธิบายตนเอง (เหตุใดแบบจำลองจึงอธิบายตัวเองไม่ได้)

การตีความได้แบบดั้งเดิมตั้งสมมติฐานว่าแบบจำลอง ควร สามารถอธิบายได้ว่า:

  • การให้เหตุผลของมัน,

  • โครงสร้างภายในของมัน

  • หรือพื้นผิวการตัดสินใจของมัน

RCC ระบุว่า:

การบรรยายตนเองคือการยุบตัวลงสู่การประมาณ

เรื่องเล่าตนเองที่สมบูรณ์เป็นไปไม่ได้ในเชิงโครงสร้าง

เพราะอะไร?

  • พารามิเตอร์มีจำนวนเกินความยาวบริบท

  • ปริภูมิแฝงมีจำนวนมิติสูงกว่าปริภูมิโทเคน

  • ไม่สามารถสร้างวิถีการฝึกกลับขึ้นใหม่ได้

  • ไม่มีตัวตรวจสอบใดภายในแบบจำลองที่สามารถสอดคล้องกันได้ทั่วทั้งระบบ

ความสามารถในการตีความมีขอบเขตจำกัดในระดับรากฐาน

5. ความไม่สมมาตรของการสังเกตได้ (สถานะแฝง → ข้อความ ≠ ข้อความ → สถานะแฝง)

นี่คือข้อเท็จจริงที่สำคัญที่สุดเพียงข้อเดียวสำหรับทีมวิจัย AI:

การฉายเป็นไปได้

การผกผันทำไม่ได้

ปริภูมิแฝง → ข้อความ = การบีบอัดแบบสูญเสียข้อมูล

ข้อความ → ปริภูมิแฝง = การยุบตัวที่ย้อนกลับไม่ได้

นี่คือเหตุผล:

  • การหลอนยังคงอยู่

  • การสร้างกลับล้มเหลว

  • การจัดแนวให้สอดคล้องเปราะบาง

  • สายโซ่ความคิดไม่อาจทำให้เป็นจริงได้ทั่วทั้งระบบ

  • การแก้จุดบกพร่องจากบันทึกข้อความเป็นไปไม่ได้

RCC จัดสิ่งนี้ให้อยู่ในรูปแบบเชิงรูปนัยว่าเป็นความไม่สมมาตรเชิงโครงสร้าง ซึ่งแก้ไม่ได้ด้วยการเพิ่มขนาด

6. ผลสืบเนื่องทางสถาปัตยกรรม

ภายใต้ RCC ระบบปัญญาประดิษฐ์ต้องเปลี่ยนจาก “การบังคับใช้ความจริง” ไปสู่:

1) การควบคุมการยุบตัวของตนเอง (SCC)

ลดความผันผวนของการยุบตัวให้ต่ำที่สุด ไม่ใช่จำนวนการหลอน

2) การติดตามความต่อเนื่องหลายชั้น (MCT)

ติดตามเสถียรภาพตลอดการเรียกซ้ำ แทนความแม่นยำระหว่างตัวอย่าง

3) การปรับความหนาแน่นของสารสนเทศ (IDM)

ควบคุมแบนด์วิดท์ของการยุบตัว แทนจำนวนโทเคน

RCC มอบ แผนที่ของการแทรกแซงที่เป็นไปได้ ให้แก่ทีม

7. เหตุใดสาขานี้จึงสำคัญต่อ OpenAI, Anthropic, DeepMind, FAIR

เพราะ RCC อธิบายว่า:

  • การหลอนเกิดจากที่ใด

  • เหตุใดการให้เหตุผลจึงเลื่อนลอย

  • เหตุใดการเพิ่มขนาดจึงให้ผลตอบแทนลดลง

  • เหตุใดแบบจำลองที่รองรับบริบทยาวจึงทำงานอย่างคาดเดาไม่ได้

  • เหตุใดการตีความอธิบายจึงไปถึงทางตัน

  • เหตุใดพฤติกรรมแบบตัวกระทำจึงไม่เสถียร,

  • เหตุใดวงจรสะท้อนคิดตนเองจึงเสื่อมถอย

ห้องปฏิบัติการปัญญาประดิษฐ์กำลังมองหา ทฤษฎีขอบเขตที่รวมเป็นหนึ่ง เพื่อจัดระเบียบอาการเหล่านี้

RCC มอบสิ่งนั้นได้ตรงตามที่ต้องการ

8. สรุปหนึ่งประโยคสำหรับห้องปฏิบัติการ AI

RCC วางกรอบใหม่ให้การหลอน การเลื่อนคลาด และความไม่สอดคล้อง เป็นการยุบตัวเชิงโครงสร้างภายในแมนิโฟลด์ที่ไม่อาจเข้าถึง — โดยกำหนดขอบเขตแรกที่มีหลักการรองรับสำหรับพฤติกรรมและการหาค่าเหมาะที่สุดของ LLM